Kæru vinir. Það kom mér í opna skjöldu að sjá alla þá umfjöllun og athygli sem færsla mín vakti, sú sem ég setti inn í gær eftir útkallið að Langjökli í fyrrinótt. Ég varð undrandi að heyra skrif mín lesin í útvarpinu og sjá færsluna endursagða í nánast öllum vefmiðlum. Vil þó taka fram að ég hefði veitt leyfi fyrir birtingu hennar hefði ég verið beðin um það - svo það sé á hreinu, enda vona ég sannarlega að þau sem lásu þessa færslu hugleiði vel inntak hennar.
Frásögnin var skrifuð í því eina skyni að varpa ljósi á það að starf björgunarsveitanna er dauðans alvara. Að auki fann ég þá eðlilegu og heilbrigðu þörf að deila reynslu minni, með mínum vinum og lesendum, eftir erfiða nótt sem var að flestu leyti afar óvenjuleg, jafnvel fyrir þaulreyndan björgunarsveitarmann.
Þessi reynsla er ekki sett á blað í sjálfsupphafningu eða til þess að taka við þökkum eða hrósi, enda áttu margir aðrir mun meira hrós skilið en ég eftir þessa nótt. Ég finn einungis fyrir þakklæti fyrir það að hafa átt þess kost að leggja hönd að verki. Það er líka ómetanlegt að finna samhug og samstillingu félaga sinna við aðstæður sem þessar, þegar allir starfa eins og einn maður.
Hvatning, velfarnaðaróskir og hlýlegar athugasemdir eftir á og meðan á aðgerðum stendur eru mikils virði. En í svona verkefni er ekki hægt að þakka neinum einstaklingi. Landsbjörg er ein heild og það fólk sem starfar á vettvangi og við stjórnun og skipulagningu er í þeim skilningi einn hugur og einn líkami í aðgerðum sem þessum. Það er samstaðan og samhugurinn sem þakka ber. Við sem sinnum útköllunum erum einungis þakklát fyrir geta orðið að liði þegar líf liggur við. Þannig er nú það og það er sannleikurinn.
Farið varlega.
