„Öryrkjum er haldið í gíslingu fátæktar sökum þess hve margir þeir eru. Í samtölum mínum við stjórnmálamenn hefur það margoft komið fram að ekkert mál sé að bæta kjör öryrkja, bara ef þeim fækkaði talsvert.“
Þannig hefst pistill eftir Þuríði Hörpu Sigurðardóttur, formann Öryrkjabandalagsins, sem birtur er á vef Fréttablaðsins. Þar rýnir Þuríður Harpa í skýrslu Kolbeins Stefánssonar félagsfræðings fyrir Öryrkjabandalagið. Þar kom í ljós að 40% þeirra sem komu nýir inn á örorku, voru konur yfir fimmtugt. 40%. Þuríður Harpa segir í pistlinum:
„Nýlega birtist frásögn konu sem dregur fram lífið á smánarlífeyri. Hún fæddist ekki svona segir hún. Hún lenti ekki í slysi eða veiktist. Hún varð öryrki vegna erfiðisvinnu og áfalla.
„Ég er bara rétt rúmlega sextug, en ég er strax komin í ruslakistuna. Það er búið að afskrifa mig. Mér líður eins og mér hafi verið hent, að ég sé kartöflumamma sem allt líf hefur verið sogið úr. Mér finnst ég ósýnileg, finnst eins og ég sé ekki til fyrir samfélaginu, að mitt líf sé einskis metið.“
Þá spyr Þuríður Harpa hvernig hafi tekist að skapa samfélag eins og þetta.
„Erum við kerfisbundið að níðast svo á konum að þær á endanum gefast upp? Og á sama tíma höfum við búið svo um hnútana í heilbrigðiskerfi okkar að við veltum stórum hluta umönnunar yfir á aðstandendur,“ segir Þuríður Harpa og bætir við að stjórnmálamenn telji að þurfa að fækka öryrkjum, fyrr sé ekki hægt að bjóða þeim uppá mannsæmandi líf. Hún ljóst að horfa þurfi annað og taka til hendinni.
„Við þurfum grundvallarbreytingar á samfélagi okkar, svo við séum ekki að framleiða öryrkja, með lágum launum og umönnunarskyldu umfram það sem eðlilegt getur talist,“ segir Þuríður Harpa og og spyr:
„Hvort kemur á undan, eggið eða hænan? Við þurfum að opna augun fyrir vandanum og einhenda okkur í að leysa hann. En á sama tíma getum við ekki lokað augunum fyrir þeim vanda sem við stöndum frammi fyrir núna. Allt of margir lifa við fátæktarmörk og því getum við breytt strax. Allt sem þarf er vilji.“
