Tekist á um barnaníðingskort dv: hér búa þeir! - leiðir til reiði og ofbeldis“ - „gagnlegt að vita framhjá hvaða húsum dóttir mín mætti sneiða“

DV birti í blaðinu sínu í dag kort hvar menn búa sem hlotið hafa dóm fyrir barnaníð. Allir þeir brotamenn sem DV birtir á kortinu hafa hlotið dóm fyrir kynferðisbrot gegn börnum og ungmennum. Á vef DV segir að upplýsingarnar séu unnar upp úr opinberum gögnum og þjóðskrá. Í umfjöllun DV segir að einn barnaníðingur sem hefur viðurkennt að hafa misnotað allt að fimmtíu börn sé með útsýni yfir leikvöll og sé búsettur í miðbæ Reykjavíkur. Á kortinu er sýnt í hvaða hverfi níðingarnir búa, en ekki eru birt heimilisföng.

Eftir að DV greindi frá að kortið yrði birt í helgarblaðinu hafa átt sér stað heitar umræður inn á síðunni Fjölmiðlanördar á Facebook, en þar getur áhugafólk um fjölmiðla skipst á skoðunum. Þar deilir Örvar Þór Kristjánsson frétt um barnaníðingskortið og spyr hvort slíkt hafi verið gert áður.

Gunnar Hrafn Jónsson, fyrrverandi þingmaður Pírata, svarar:  

„Nei en þetta heppnaðist rosalega vel í Bretlandi þar sem reiður múgur réðst á heimili barnalæknis sem var óvart settur á listann sem pedophile en ekki pediatrician. Bara getur ekki klikkað.“

Gunnar Hrafn bætir við að hann hafi tekið neina afgerandi afstöðu þar sem hann hafi ekki séð greinina en finnst þetta hljóma eins og slys í uppsiglingu.

Þá spyr Gunnhildur Kona Jónsdóttir: „Stafar ekki börnum meiri hætta af skyldmennum heldur en ókunnugum mönnum út í bæ? Er þetta ein leiðin til þess að búa til skrímsli sem við getum öll verið sammála um að hata en litið framhjá þeim veruleik að barnaníðingar eru flestir ódæmdir og eru í okkar innsta hring“. Fleiri taka í svipaðan streng og þá er Ísafjarðarmálið rifjað upp, en þá framdi maður grunaður um barnaníð sjálfsmorð eftir að blaðið fór í prentun. Hafrún Kristjánsdóttir segir: „Þetta er ekki gott. Búið að sýna fram á að ef útskúfun á sér stað, þá aukast líkur á endurteknum brotum. Þetta verndar ekki börn landsins, þvert a móti.“ Svala Jónsdóttir segir:

„Það er ákveðin hætta á ofbeldi og árásum á aðila sem eru settir í kastljósið með þessum hætti, líka gegn fjölskyldum þeirra og jafnvel nágrönnum. Svona hefur endað illa erlendis.“

Þessi svarar blaðamaður Eyjunnar, Trausti Salvar Kristjánsson og segir að birting kortsins sé þörf þjónusta í almannaþágu sem yfirvöld hefðu átt að standa fyrir sjálf fyrir löngu síðan líkt og tíðkist erlendis. „Um er að ræða opinberar upplýsingar sem verið er að miðla til almennings, með almannahagsmuni að leiðarljósi,“ segir Trausti.

Hefur verið gert áður

Auður Ösp, blaðamaður á DV spyr hvort Mannlíf hafi ekki árið 2007 birt lista yfir nöfn og heimilisföng fimm hættulegustu barnaníðinga Íslands. Þórarinn Þórarinsson nú blaðamaður á Fréttablaðinu svarar játandi.  „Og hver voru viðbrögðin. Voru einhverjir borgarar sem tóku lögin í eigin hendur? Var einhver níðingur drepinn? Ég er forvitin.“

Þórarinn svarar: „Breyttir tímar. Viðbrögðin voru nánast engin en þetta var í sama andrúmi og þegar rúmlega 30 000 velmeinandi dúgúdderar eipuðu yfir DV fyrir að dirfast að fjalla um barnaníðing úti á landi.“

Ekkert uppbyggilegt

Alexandra Briem, varaborgarfulltrúi Pírata kveður sér hljóðs og segir „ekkert uppbyggilegt við svona birtingu“ eins og þessa og leiði aðeins til reiði, ofbeldis og upphrópana. Alexandra segir:

„ ... það er ekki gott að leyfa sér að vera svo háð reiði að mann vantar að finna eitthvað fólk sem sé nógu mikil skrímsli til að maður geti fengið útrás á þeim  [...] Þá snýst þetta meira um þína reiði og útrás en eitthvað réttlæti í alvöru. Þó svo þú segir þér að það sé bara gegn þeim sem eru nógu slæmir, þá er punkturinn að þig langar að einhver sé svo slæmur, og þú getur ekki beðið eftir að finna hann. Og ef maður er á þeim stað, þá ætti maður að skoða frekar af hverju maður hefur alla þessa reiði.“

Þá segir Lilja Katrín Gunnarsdóttir ritstjóri DV:

„Auk þess er það gefið í skyn að annarlegar hvatir liggi á bak við umfjöllunina. Jafnvel að DV sé að hvetja til lögbrota, misþyrminga og þaðan af verra. Það dettur auðvitað engum í hug að þessi umfjöllun hafi einhvers konar tilgang. Það er miður.“

Trausti Salvar blaðamaður DV tjái sig svo aftur í þræðinum og segir:

„Það getur hver sem er fundið út hvar dæmdir barnaníðingar eiga heima og útdeilt \"réttlæti\" sínu. Það hefur meira að segja oft verið gert. Reitt fólk hefur bankað upp á hjá barnaníðingum, bankamönnum, fjölmiðlafólki, stjórnmálamönnum, dópsölum, íþróttamönnum og svo framvegis, vegna allskonar mála. Það þurfti ekki endilega umfjöllun í DV eða öðrum fjölmiðlum til þess, þó eflaust hafi það komið fyrir. En fjölmiðlar geta ekki borið ábyrgð á því hvernig fólk úti í bæ nýtir sér þær upplýsingar sem það fær. Þá væru ekki margar fréttir skrifaðar,“ segir Trausti og heldur áfram:

„Sumir hér skrifa eins og DV sé að hvetja til ofbeldis gagnvart barnaníðingum, sem er fjarri sanni. Mér sem föður finnst hinsvegar afar gagnlegt að vita framhjá hvaða húsum dóttir mín mætti sneiða, svona til vonar og vara og vita hvaða andlit hún mætti varast. Ég efast um að ég sé sá eini. Mér finnst meira að segja að ríkið ætti að upplýsa mig um þetta, ekki síst þar sem barnagirnd er sögð ólæknandi að mestu, en þessir menn sitja yfirleitt ekki lengi inni og margir hefjast aftur handa við sömu iðju, meðan ríkið gerir ekkert til að hjálpa þessum mönnum með öðrum hætti eftir að þeir ljúka afplánun.“