Í dag mætast tvö stærstu liðin í enska fótboltanum, Manchester United og Manchester City. Ég tek fram að ég held með hvorugu þessu liða, þætti eiginlega best að þau töpuðu bæði.
Við lifum á tima gríðarlegrar hnattvæðingar. Við eyðum tíma okkar á amerískum vefsíðum, við horfum látlaust á amerískt sjónvarp, maturinn er austurlenskur eða ítalskur. Við tölum þó ennþá íslensku, en flest hið þjóðlega er að hverfa.
Í fótboltanum höfum við miklu meiri áhuga á þvi hvernig stóru ensku liðunum reiðir af en hvernig KR, Val eða ÍA gengur á Íslandsmótinu. Rétturinn til að sýna ensku knattspyrnuna hér er sýndur fyrir óheyrilegar fjárhæðir miðað við höfðatölu.
Eins og ég hef bent á oft áður eru ensku liðin ekkert annað en fyrirtæki. Sum þeirra eru reyndar eins og undirdeildir í miklu stærri fyrirtækjasamsteypum. Það er í raun frekar skrítið að halda með fyrirtæki – maður heldur til dæmis varla með McDonalds, Coca Cola eða Ford.
En aftur að leiknum í dag. Það hafa verið settar vissar reglur í fótboltanum um fjármál félaganna. Aðstöðumunur þeirra er náttúrlega ótrúlegur. Það er ljóst að sömu ríku félögin vinna eiginlega alltaf. En samt er reynt að setja vissan heimil þar á – sem felst meðal annars í því að eigendur félaganna mega ekki dæla endalausum peningum í þau.
Þessar reglur eru náttúrlega brotnar, en afhjúpanir Der Spiegel sýna að það hefur verið gert á einstaklega grófan hátt hjá systurfélögunum Manchester City og Paris St. Germain. Þau eru í eigu olíufursta frá Abu Dhabi. Sagt er að hann geti einfaldlega skrúfaðaðeins meira frá kranananum þegar félögin vantar meiri peninga og dýrari leikmenn.
