Styrmir hraunar yfir íslenska þjóð: hvað er að okkur? er okkur sama? – „ekkert okkar vill búa í slíku samfélagi“

„Hvað er að „okkur?“ Með spurn­ing­unni hér að ofan er átt við hvað sé að „okk­ur“ sem sam­fé­lagi. Í frétt­um síðustu daga hafa hrann­ast upp mál sem benda til þess að við eig­um við að etja ein­hverja óár­an sem snýr að mann­leg­um sam­skipt­um í okk­ar litla sam­fé­lagi.“

Þetta segir Styrmir Gunnarsson í Morgunblaðinu, þeim miðli sem hann ritstýrði á árum áður.

Þar rifjar Styrmir upp sirkusinn á Reykjalundi og hjá Útlendingastofnun og hvernig komið er fram við fólk sem leitar eftir aðstoð hér á landi. Styrmir spyr:

„Get­ur verið að fólki sé bara sama um annað fólk?“

Styrmir bætir við að vandinn snúi einnig að innra starfi einstakra stjórnmálaflokka og segir umburðarlyndi fyrir skoðunum annarra fara þverrandi. Þegar skoðanamunur eigi sér stað sé einfaldlega spurt af hverju viðkomandi yfirgefi bara ekki flokkinn.

Bætir Styrmir við að kominn sé tími til að stinga á graftarkýlinu. Vill Styrmir að fólk galopni öll mál, segi frá á Reykjalundi og hjá Stjórnmálaflokkum hvað sé og bendi á gerendurna.

Með því er ein­fald­lega átt við að gal­opna þessi mál. Að starfs­fólkið á Reykjalundi segi frá því hvað þar er raun­veru­lega að ger­ast. Það sé eina leiðin til að koma í veg fyrir þetta háttalag. Styrmir segir:

„Það er al­veg sama hvort um er að ræða op­in­ber­ar stofn­an­ir, stjórn­mála­flokka eða hvaða aðrar ein­ing­ar sem er í sam­fé­lag­inu: Svona ástand eitr­ar út frá sér og veld­ur þvi að sum­ir segja: Af hverj­um eig­um við að halda áfram að búa hér á þess­ari eyju? Af hverju ekki að fara bara til Spán­ar – þar sem er aug­ljós­lega ódýr­ara að búa.

Ekk­ert okk­ar vill búa í slíku sam­fé­lagi en samt held­ur þetta áfram.“

Þá segir Styrmir: „Það væri for­vitni­legt að fá ein­hvern hóp íslenzkra sál­fræðinga, sem hér hafa búið og þekkja því þjóðfé­lagið af eig­in raun, til þess að leggja mat á ástand þjóðarsál­ar­inn­ar. Þetta er ekki sagt í gríni held­ur í fullri al­vöru.“

Styrmir bætir við að Íslendingar séu á góðri leið með „að gera sam­fé­lag okk­ar að ein­hvers kon­ar for­ar­pytti ef við tök­um ekki á þessu.“

Á Styrmi má svo skilja að taka þurfi á mannlegum samskiptum hér á landi.

„Það er margt sem hrjá­ir fólk hér. Um dag­inn var mér sagt að 70-80% fanga á Litla-Hrauni hefðu þjáðst af les­blindu í æsku. Í les­blindu var að finna skýr­ingu á því að þeir áttu erfitt upp­drátt­ar í skóla án þess að nokk­ur gerði sér grein fyr­ir því.

Af hverju þarf einn að ná sér niðri á öðrum?

Er það ör­ygg­is­leysi úr æsku?

Er það minni­mátt­ar­kennd af öðrum ástæðum?

Er það áfeng­is­sýki, sem er senni­lega mesti böl­vald­ur sem til er í lífi fólks?

Og svo er talið mik­il­vægt að auka „frelsi“ í viðskipt­um með það eit­ur!“

Styrmir talar svo um vanda fjölmiðlamanna þegar þeir óska eftir svörum ráðamanna um mál eins og þessi, þá sé svarið yfirleitt á þá leið að ekki sé hægt að ræða einstök mál eða að verkferlum hafi verið fylgt. Þetta séu klisjukennd svör sem séu að verða úrelt. Styrmir segir:

„Við verðum að „stinga á graft­arkýl­inu“ og tala út um þessi mál.

Og það er ágætt að byrja strax.

Segja þjóðinni frá því hvað raun­veru­lega er á ferðinni á Reykjalundi.

Segja þjóðinni hvað raun­veru­lega er á ferð hjá Vinnu­eft­ir­lit­inu eða öðrum op­in­ber­um stofn­un­um þar sem svona mál koma upp.

Ein­setja okk­ur að um­gang­ast fólk frá öðrum lönd­um, sem á bágt, með virðingu og vænt­umþykju – ekki bara í orði held­ur á borði.

Það á að skipta okk­ur jafn miklu máli og þau.“