Stórskáldið og lagahöfundurinn Kristján Hreinsson segir femínisma vera að afbaka tungumálið með því að banna orð á borð við kennslukona. Í langri grein á Stundinnirekur hann skoðun sína, segir hann kynjatvíhyggju dæmda til að mistakast:
„Ef einhver ætlar að segja mér að til séu fleiri kyn, þá má sá hinn sami trúa því. Í mínum huga var móðir mín í hlutverki sem pabbi minn hefði aldrei getað farið í. Hann hefði ekki einu sinni getað leikið það með sæmilegasta hætti. Pabbi var í hlutverki sem mamma gat aldrei reynt að sinna,“ segir Kristján.
Hann segir það rangt að kynhlutverk þurfi ekki að vera til.
„Femínistar reyna ekki einvörðungu að leiðrétta söguna, með því að grafa upp konur sem sagt er að hafi verið jafn merkilegar, ef ekki merkilegri en nokkur karl, heldur er einnig reynt að breyta orðræðunni með bannorðum,“ segir hann.
„Þetta orða stríð og þessi heimskulega kvenvæðing sögunnar er svo hjákátleg að hún verður að trúarlegri minnimáttarkennd sem er svo aumkunarverð, að það nær engu tali. Bannorðalistarnir munu bara lengjast á kostnað gáfnafarsins.“
Hann tekur nokkur dæmi:
„En við getum ekki leyft fáfræðinni að ná undirtökum í gegnum bannorðalista. Það má svo sem reyna að eyða orðum einsog „hjúkrunarkona“, „forstjóri“, „fóstra“, „kennslukona“ og fleiri slíkum. Það má jafnvel reyna að eyða hinu gildishlaðna orði „ljósmóðir“. Það má meira að segja banna orðið „maður“. En hér er það sem forheimskun femínismans nær áður óþekkum hæðum,“ segir Kristján.
„Orð koma og fara, tungumál eru í stöðugri þróun og þeirri þróun verður ekki stýrt með bannorðalistum. Hugsunin heldur sínu striki.“
Kristján hefur fengið það óþvegið frá nokkrum lesendum Stundarinnar, Dóra nokkur segir:
„Ósköp eiga sumir síðmiðaldra karlar bágt og illa leiknir af femínisma. Það vantar bara að Kristján hnykki út með að allir femínistar séu illgjarnar lesbíur sem grilli ung sveinbörn sér til skemmtunar.“
Þá segir María: „Þú ert augljóslega að misskilja sagnfræði, líffræði, kynjafræði og femínisma almennt, vinur.“
