Helgi Vilhjálmsson í Góu kveðst vera afskaplega stoltur af því að hafa alist upp í braggahverfinu Camp Knox vestur á Melum og allt það samfélag hafi reynst honum góður skóli í lífinu.
Helgi var gestur Sigmundar Ernis í Mannamáli fyrr í vikunni og fór þar allan tilfinningaskalann í lýsingum sínum á lífi sínu og aðstæðum, en erfiðast var fyrir hann að lýsa missinum mikla fyrir tæplega fimm árum þegar Hannes Þór, einkasonur hans var myrtur á heimili sínu.
En aðrar minningar voru öllu bjartari, svo sem árin í gömlu hermannabröggunum í Camp Knox sem íslenskar fjölskyldur notfærðu sér um leið og herinn kvaddi bæinn \"en þetta voru litlar vistarverur,\" rifjaði Helgi upp, \"kannski eitt afdrep fyrir foreldrana og svo krakkarnir allir frammi í stofu nema kannski þeir yngstu sem fengu að vera uppi í hjá mömmum og pabba.\" En mönnum hafi tekist, vel að merkja, að innrétta braggana það vel að aldrei hafi nokkrum manni verið þar kalt, ekki sér að minnsta kosti - og svo hafi ekki verið ónýtt að hafa alltaf mömmu heima við kolaeldavélina sem kyssti mann á hvert bágtið af öðru eftir alla útileikina frá morgni til kvölds. Gjarnan þverskorin ýsa, full af beinum í hvert mál - og kannski svolítið einhæft, rifjaði Helgi upp, en lambið um helgar eða hakkabuff með eggi hafi bætt það allt saman upp. Hann minnist líka hinna kvennanna sem áttu engan mann, eða höfðu misst þá, sem var ekki óalgengt: \"Þær reyndu allar að vinna fyrir sér - og ég man sérstaklega eftir einni var hnýtti net allan daginn heima hjá sér.\"
Hann er sjómannssonur; pabbinn stundum í slarki með öðrum sjóurum, en fólk vilji gleyma hvernig aðstæður þessara manna voru á fyrri tíð; þeir fóru niður á kaja, fengu þar vinnu eða ekki - og ef ekki, þá var kannski farið á öskuhaugana á Gullströndinni úti á Nesi, gramsað þar í draslinu og reynt að finna eitthvað til að selja í vélsmiðjunum, svo fjölskyldan ætti fyrir mat þann daginn. \"Það var álag á þessum köllum,\" rifjaði hann ennfremur upp, en segist samt aldrei hafa fundið fyrir fátækt. \"Það var bara svo lítið í boði fyrir þessa menn. Þeir þráðu að læra múrverk eða smíðar en fengu það ekki hvernig svo sem þeir reyndu, en nú er þetta allt breytt. Nú vill enginn læra þetta lengur.
Hann minnist þessara tíma með glampa í auga, stoltur og ánægður með sitt hlutskipti: \"Fólk hefur stundum verið að furða sig á því að ég sé að taka það fram að ég hafi alist upp í bragga og talið að betur færi á því að ég þegði yfir því, en það er nú aldeilis ekki; ég átti heima þarna, það var mjög gaman þar og mér finnst bara ekkert athugavert við það.\"
Viðtalið er að finna í heild sinni og í klippum á hringbraut.is.
