Ætli ég sé ekki stoltastur af því að leggja dag við nótt - og hreinlega allt mitt af mörkum - við að taka þátt í endurreisn landsins sem tókst á endanum með það mildum hætti fyrir samfélagið, verð ég að segja, að vakið hefur athygli stofnana og samtaka erlendis.
Þetta segir Steingrímur J. Sigfússon, fyrrverandi fjármálaráðherra í vinstri stjórninni 2009 til 2013 sem tók við hrundu samfélagi og reisti það við á undraskömmum tíma að mati hans - og fer hann lofsamlegum orðum um samstarf sitt við Jóhönnu Sigurðardóttur á þessum erfiða tíma - og þótt hann segi sjálfur frá hafi líklega þurft þar tvo reynslumikla stjórnmálamenn til að taka til hendinni af festu og fumleysi, en aldrei, ekki eina einustu mínútu hafi skugga borið á samvinnu þeirra í, vel að merkja, einu ríkisstjórninni sem fram til þess hefur setið heilt kjörtímabil eftir hrun.
En hverju hann sjái helst eftir, jú, þar nefnir hann Icesave, að hafa yfirleitt þurft að sitja uppi með þau ósköp og þurft verja þann auma málstað og tala fyrir honum svo misserunum skipti, en ekki gegn honum, sem hefði verið svo miklu auðveldara pólitískt, en sem ráðherra hefði hann þó ekki haft nema einn óvinsælan kost í stöðunni; að reyna samningaleiðina.
Svo kemur nýja stjórnin til tals og hversu undarlega það hljómi fyrir hann að sitja mitt á milli samherjanna Katrínar Jakobsdóttur og Bjarna Benediktssonar í norðanverðum þingsalnum, en aðspurður kveðst hann ekki vera guðfaðir þessarar ríkisstjórnar, en viðurkennir að hún hafi verið pólitískt nauðsynleg til að skapa festu og sátt í samfélaginu eftir upplausnartíma í stjórnmálunum frá því vinstri stjórnin fór frá völdum 2013.
Og hann talar auðvitað líka um æskuna heima á Gunnarsstöðum í þessum persónulega samtali hans og Sigmundar Ernis, uppvöxt sinn í einu afskekktasta héraði landsins, en tíminn þar og þá hafi verið svo forn að barnaskólatíð hans hafi að hluta til farið fram í farskóla. Allt umhverfið nyrðra hafi mótað hann fyrir lífsstíð og hann sé óumræðilega stoltur af þessum heimahögum sínum; aðstæðurnar þar hafi raunar gert hann að þeim pólitíska umbótamanni sem hann hafi síðar orðið.
Hann minnist einstaklega fyrirferðamikilla stjórnmálajaxla þegar hann steig inn á þing fyrir 35 árum, en hann tók raunar fyrst sæti á lista Alþýðubandalagsins fyrir 40 árum þegar Stefán Jónsson leiddi flokkinn í norðri. Og þegar hann er spurður út í sameiningu vinstri manna á sinni tíð segir hann að það hafi eindfaldlega ekki verið raunhæft að sameina alla félagshyggjumenn í einum og sama flokknum, enda hafi komið á daginn að róttækt félagshyggjuafl með umhverfisvernd að leiðarljósi hafi haft mikinn hljómgrunn í samfélaginu, raunar svo mikinn að nú vilji allir vera grænir, jafnvel þeir sem gerðu minnst úr þeim gildum fyrir fáeinum árum.
Svo fer drjúgur tími viðtalsins í að rifja upp þá hræðilegu lífsreynslu Steingríms þegar hann margvelti jeppa sínum í kjafti Svartárdals á leiðinni suður á þing eitt janúarkveldið 2006, en hann trúi því eiginlega ekki ennþá hvernig röð tilviljana leiddi til þess að hann lifði slysið af. Um tíma hafi hann þó verið orðinn úrkula vonar þegar hann fann súrefnið þverra og hjálpin virtist vera svo miklu lengra undan en köfnunin vís. Aldrei á ævinni hafi hann hins vegar fundið fyrir meiri stuðningi og góðvild í sinn garð og þegar hann var kominn undir læknishendur, en þvert á alla flokka og alls óháð gömlum kritum hafi hann verið hvattur óspart áfram á sjúkrabeðnum af þúsundum manna um allt land.
En hvort þetta sé hans síðasta kjörtímabil á þingi, tja, ætli sé hægt að túlka svar hans við þeirri spurningu undir lok þáttarins nema með einum hætti.
Mannamál byrjar klukkan 20:30 í kvöld.
