Miklu meiri stjórnmálaáhætta er á Íslandi en í öðrum Evrópuríkjum í ljósi hrunsins og eftirmála og nú Panamahneykslisins. Fyrir vikið verður kostnaðarsamara fyrir ísland að taka þátt í alþjóðaviðskiptum.
Þetta sagði Jón Daníelsson prófessor í hagfræði í sjónvarpsþættinum Þjóðbraut á Hringbraut í gærkvöld.
Hann telur að gjaldeyrishöftin í kjölfar hruns hafi verið mistök. Kostnaður við höft aukist frá ári til árs og einnig kostnaður við að rifta höftum. Ekkert Evrópuland sé annað með höft en Ísland heldur aðeins 3ja heims ríki.
Sigurjón Magnús Egilsson, ritstjóri á Hringbraut og umsjónarmaður Þjóðbrautar, spurði Jón hvað skýrði þá hagvöxtinn hér. Heppni, svaraði Jón. Ferðamennska haldi uppi gósentíð landsins, efnahagsbatinn sé ekki yfirvöldum að þakka heldur túrisma. Jón hrósaði því þó að íslensk yfirvöld hefðu borið gæfu til að greiða niður skuldir þegar vel áraði en peningastefna Seðlabankans skipti minna máli en ytri hættir.
Um háa vexti hér á landi sagði Jón að besta leiðin til að stjórna vöxtum væri svokölluð Taylor-jafna, að hækka vexti í miklum hagvexti og virkaði hún í stærri ríkjum. Vandinn hér væri sá að peningar streymi inn frá erlendum fjárfestum og skýrist af vaxtamun. Peningamagnið minnki þá ekki hér heldur aukist öfugt við ætluð áhrif Taylor-jöfnunnar. Að fylgja hávaxtastefnu eftir hrun sé rangt. Vextir víðast séu 0% en hér séu þeir um 6%. Engin þörf sé fyrir svokallaða heita peninga hér. Einföld leið væri að hafa sömu vexti og úti og þá þurfi ekki að verja kerfið. Engin nútíma hagfræði skýri hvers vegna vaxtastefna sé hér allt önnur en erlendis.
