Steinunn Ólína Þorsteinsdóttir, leikkona, gagnrýnir Kristínu Eysteinsdóttur leikhússtjóra í Borgarleikhúsinu harðlega fyrir að reka leikarann Atla Rafn Sigurjónssonar. Atli Rafn var rekinn úr Borgarleikhúsinu árið 2017 og sagður hafa áreitt konur kynferðislega. Segir Kristín að henni hafi borist sjö kvartanir vegna leikarans, eðli þeirra og fjöldi, voru ástæðan fyrir brottrekstrinum að hennar sögn.
Atli vill 10 milljónir í bætur vegna málsins og var hann mættur í héraðsdóm í morgun. Þar kvaðst hann alsaklaus af öllu kynferðislega áreiti. Steinunn Ólína Þorsteinsdóttir fjallar um málið á Facebook-síðu sinni. Þar segir hún:
„Ef þær konur sem að sögn Borgarleikhússstjóra hafa sakað Atla Rafn leikara um kynferðislegt og kynbundið áreiti stíga ekki fram núna með sakargiftir þá var þessi Metoo bylting til lítils. Í krafti byltingar í samfélaginu sem átti að vera til góðs og knýja fram viðhorfsbreytingar ættu konurnar án ótta og kvíða að geta komið fram nú undir nafni og staðið með sjálfum sér og kynsystrum sínum. Ef ekki verður þetta mál aldrei leyst og mannorð Atla Rafns eyðilegt fyrir lífsstíð á afar vafasömum forsendum. Sem er ólíðandi og svokallaðri Metoo byltingu til háðungar.“
Tara Margrét Vilhjálmsdóttir, formaður Samtaka um líkamsvirðingu, svarar Steinunni og bendir á að konurnar hafi ekki verið nafnlausar gagnvart leikhússtjóra og trúnaðarmanni þess: „Þær voru hins vegar nafnlausar gagnvart geranda sínum og samfélaginu. Þetta er þeirra ofbeldisreynsla og hvorki gerandinn né samfélagið á nokkurt tilkall til þeirra.“
Steinunn svarar Töru og spyr þá til hver dómstólar landsins séu og hvort það eigi þá ekki að leggja þá niður. Þá bætir Steinunn við: „Framkoma Kristínar Eysteinsdóttur við Atla er með slíkum ólíkindum að ætla mætti að hann hefði drepið mann! Sagt upp fyrirvaralaust og án ásættanlegra skýringa. Það hefur engin kæra verið lögð fram á hendur Atla vegna meintra afbrota. Hvers vegna? Og finnst konum í lagi að kostnaður byltinga á borð við Mettoo réttlæti að fáeinar karlblækur blæði fyrir og kannski að ósekju? Það finnst mér ekki.“
Sara Mansour, sem hefur starfað sem blaðamaður og verið verðlaunuð fyrir framlag til barna, heimsfriðar og mannréttindamála, tekur einnig til máls og segir að MeToo hafi snúist um að konum yrði trúað þegar þær segðu frá en ekki þvingaðar í sviðsljósið sem þolendur kynferðisofbeldis. Hún bætir við:
„Gerirðu þér einhverja grein fyrir því hvers konar kröfu þú ert að gera? Að konur sem segja frá séu merktar, og í kjölfarið hæddar og þeim jafnvel afneitað. Þessar SJÖ konur gerðu allt rétt. Þú færð ekki að búa til auka kröfur til þolenda.“ Þessu svarar Steinunn á eftirfarandi hátt:
„Ég geri þær kröfur að fólk leiti réttar síns ef á þeim er brotið. Fari til yfirvalda og krefjist þess að fólk sé dæmt fyrir alvarleg brot gagnvart öðrum. Ég krefst þess að búa í samfélagi þar sem kvartanir einstaklinga skera ekki úr um hvort fólk má lifa upprétt í samfélaginu eða ekki.“
Sara svarar þá Steinunni öðru sinni og segir það ekki vera hennar að krefjast þess að þolendur kæri. Hún spyr: „Þekkirðu eitthvað til sakfellinga í kynferðisbrotamálum? Veistu eitthvað um hvað þú ert að tala? Þú myndir ekki segja svona fáránlega hluti ef þú gerðir það. Þetta kemur þér einfaldlega ekkert við. Þetta mál er á milli kvennanna, gerandans og yfirvalda, ekki þín.“
Þá segir Steinunn Ólína á öðrum stað: „Þú getur ekki valið að hafa verið beitt ofbeldi eða ekki. Annað hvort varstu beitt ofbeldi eða ekki. Ef þú ert beitt ofbeldi áttu að leita réttar þíns af hörku. Það er það sem valdefling Metoo átti að snúast um. Að hafa þor og getu í krafti fjöldans til að stíga fram og segja frá. Ekki um réttinn til þess að þegja áfram og biðja um nafnleysi á skrifstofum atvinnurekanda.“
