„Nýverið hóf ég sambúð með æskuvinkonu minni. Ástæða sambúðarinnar er einföld, við erum báðar leigjendur og einstæðar mæður. Þetta var sumsé skynsamleg sparnaðarhagræðing. Leigumarkaðurinn á Íslandi er svo mannfjandsamlegur að ég held að samyrkjubúskapur af þessu tagi verði brátt þrautalending fyrir einstæða foreldra sem vilja síður gista með börn sín á víðavangi.“
Þetta segir leikkonan Steinunn Ólína Þorsteinsdóttir í pistli í Fréttablaðinu. Þar gagnrýnir hún íslenskan leigumarkað og fer síðan yfir í stuttu máli hvernig sé að búa með karlmanni. Steinunn segir að búa með vinkonunni hafi létt allt heimilishald og barnauppeldi. Það sé meiri stuðningur, betri líðan. Hún mælir með þessu. Stundum er vinkona hennar búin að elda mat. Stundum líka þvo þvottinn hennar. Jafnvel brjóta hann saman og ganga frá honum. Göldrum líkast segir Steinunn en þessu er öðruvísi farið að búa með karlmanni. Gefum Steinunni orðið:
„Ég er að verða fimmtug og þekki því fáa karlmenn sem vita hvernig föt komast hrein í fataskápa. Ég veit reyndar ekki hvernig þetta er hjá nútímafólkinu. Það kannski bara étur hör- og bambusfötin sín þegar þau óhreinkast til að menga ekki veröldina með sápunotkun,“ segir Steinunn og bætir við:
Ég held því miður að margir karlmenn, sem búa nú víst heima til þrítugs, trúi því enn að óhrein föt gangi í hægðum sínum inn í þvottavélina og setji hana af stað. Þvotturinn vippi sér svo yfir í þurrkarann eða hengi sig út á snúru og labbi svo að sjálfsögðu samanbrotinn ofan í skúffur og skápa. Ég minnist þess með mildi þegar maðurinn minn heitinn fann uppáhaldsgallabuxurnar sínar í buxnaskúffunni og sagði glaður:
„Nei, þessar bara orðnar hreinar!“
Svo knúsaði hann þær innilega eins og til að þakka þeim fyrir ómakið.
