„Í tilefni af komu varaforseta Bandaríkjanna er rétt að rifja upp þegar ég hrinti sjálfum forseta Bandaríkjanna - og það í Rússlandi - og komst upp með það.“
Þannig byrjar færsla Steingríms Sævarr Ólafssonar. fyrrverandi upplýsingafulltrúi forsætisráðuneytisins, á Facebook. Í færslu sinni segir hann frá atviki sem átti sér stað í Moskvu árið 2005 þegar hann hrinti þáverandi forseta Bandaríkjanna George W. Bush. Það ár var 60 ár liðin frá lokum seinni heimsstyrjaldarinnar í Evrópu og var því fagnað með viðhöfn í borginni. Allir helstu þjóðarleiðtogar heimsins voru saman komnir í borginni, meðal annars forseti Íslands, til að vera viðstaddur hátíðarathöfnina.“
Steingrímur segir að eftir athöfnina á Rauða torginu var boðið í kokteilboð í lokuðum sal í Kreml, þar sem atvikið átti sér stað.
„Að athöfn á Rauða torginu lokið, var boðið til kokteilboðs í lokuðum sal í Kreml. Hver þjóðhöfðingi eða ráðamaður gat tekið einn með sér og því þurftu þeir flestir að skilja lífverðina sína eftir og fara inn í salinn með ráðgjöfum eða mökum. Ég fylgdi ráðherranum íslenska, enda vorum við bara tveir frá Íslandi og hafði með mér litla myndavél. Ég sá Gerard Schröder, kanslara Þýskalands og smellti mynd af honum að spjalla við forsætisráðherra Íslands, svo kom Kjell Magne Bondevik, forsætisráðherra Noregs - og ég smellti mynd. Því næst japanski forsætisráðherrann og enn reif ég upp myndavélina. Svo var þetta orðið hálf leiðigjarnt, svo ég hætti að taka myndir. Fékk mér kampavín og \"minglaði\".“
„Ég snéri mér svo við til að athuga hvort ekki væri í lagi með íslenska forsætisráðherrann, en þá sá ég að Schröder bandaði til mín og bað mig um að taka mynd af sér og einhverjum...sem ég hef ekki hugmynd hver var. Gott og vel, hann hélt augljóslega að ég væri ljósmyndari fyrir kokteilboðið, ég nennti ekkert að leiðrétta það. Ég reyndi í þvögunni að munda myndavélina og ná góðri mynd af þeim félögum, en ég var einfaldlega of nálægt þeim til að ná þeim báðum í rammann og reyndi að biðja þá um að bakka. Þeir gátu það ekki, svo ég reyndi að bakka. En ég gat það heldur ekki, það voru einfaldlega einhverjir sem voru alveg upp við mig.“
Steingrímur gafst ekki upp ráðalaus og greip til gamals trikks sem hann lærði úr biðröðinni á Hollywood.
„Hvað gerir Íslendingurinn þá? Hann einfaldlega setur öxlina í þann sem er fyrir aftan mann. Gamalt trikk úr biðröðinni í Hollywood og á Borginni í den. Og það virkaði jafnvel í Moskvu og í miðbænum. Ég fékk pláss og tók myndina. Snéri mér svo við og áttaði mig þá á að ég hafði hrint George Bush, forseta Bandaríkjanna, til að taka ljósmyndina. Sá stóð og horfði á mig með slíkum undrunarsvip að ég hef aldrei séð annað eins. Ég kinkaði kolli til hans og lét mig hverfa. Fann ráðherrann og reyndi að láta lítið fara fyrir mér. Nema hvað...hver gekk þá þar hjá og forsætisráðherra ákvað að spjalla við? Jú, Bush. Þarna stóðu þeir og Bush horfði á mig með svipnum sem sagði „Ég veit ekki hver þú ert en ef lífverðirnir mínir hefðu verið með værirðu dauður\". OK...hrinti forseta Bandaríkjanna -í Rússlandi - og komst upp með það.“
