Stefán verður kvíðinn í eldhúsinu sínu: „Einn daginn mun ég deyja“

Stefán Ingvar Vigfússon, bakþankahöfundur Fréttablaðsins, segir að hann verði kvíðinn í eldhúsinu heima hjá sér. „Eld­hús­ið mitt veit­ir mér eng­an inn­blást­ur, held­ur veld­ur það mér kvíð­a,“ segir hann aftan á blaðinu í dag. „Við Hófí, kær­ast­an mín, keypt­um íbúð fyr­ir hálf­u ári, en í eld­hús­in­u rík­ir enn ó­reið­a.“

Stefán segir að þetta sé ekkert dramatískt. „Það stendur aldr­ei hrúg­a af ó­hrein­u leir­tau­i upp úr vask­in­um, það lek­ur ekk­ert og það er ekk­ert að mygl­a í rusl­in­u,“ segir hann. „Stund­um eru disk­arn­ir í efri hill­unn­i, stund­um í neðr­i, kaff­i­kvörn­in er ó­að­geng­i­leg og kaff­ið er heim­il­is­laust.“

Stefán og Hófi voru aldrei ánægð með gamla eldhúsið sitt og ætluðu að gera betur þegar þau fluttu. „Síð­an flutt­um við og það var á­fall, en ég las að 60% fólks finn­ist flutn­ing­ar vera það erf­ið­ast­a sem það upp­lif­ir. Við flutt­um og jöfn­uð­um okk­ur — og eld­hús­ið sat á hak­an­um.“

Allar vikur sem voru ætlaðar eldhúsinu hafa farið í annað, yfirleitt vegna vinnu. „Alla morgn­a geri ég graut í eld­hús­in­u sem veit­ir mér eng­an inn­blást­ur. Suma morgn­a er kaff­ið í glugg­an­um og aðra hjá eld­a­vél­inn­i og enn aðra hjá ís­skápn­um. En við ger­um þett­a í næst­u viku, sem fer í sand­inn, en við ger­um þett­a í næst­u viku, en tím­inn fer í sand­inn, en við ger­um þett­a í næst­u viku og ég fatt­a að líf­ið er á hrað­sigl­ing­u og ekk­ert sem ég geri get­ur hægt á henn­i,“ segir hann.

„Önnur vika geng­ur í garð og ég geri and­laus­an hafr­a­graut og svip­ast um eft­ir kaff­in­u og ég finn það í lík­am­an­um að einn dag­inn mun ég deyj­a, en í næst­u viku kom­um við eld­hús­in­u í stand.“