„Í nokkur ár starfaði ég í ónefndri fataverslun. Þar átti ég frábæra tíma með yndislegu samstarfsfólki ásamt því að kynnast mörgum skemmtilegum kúnnum. Einn viðskiptavinur mun þó alltaf standa upp úr og ég mun aldrei gleyma honum. Það er eldri kona sem að gekk inn í verslunina einn daginn ásamt eiginmanni sínum og gerði hjá mér dapran og þungbæran dag að einni bestu kennslustund sem ég hef fengið.“
Þannig hefst frásögn eftir Stefán Ólaf Stefánsson sem birt er hér á Hringbraut. Stefán segir að um leið og hann hafi boðið góðan dag hafi hann fundið að þarna var enginn venjulegur viðskiptavinur. Gamla konan átti eftir að hafa djúpstæð áhrif á líf hans og breyta því til frambúðar. Gamla konan var stödd í búðinni ásamt eiginmanni sínum sem hafði grennst mikið eftir að hafa verið lengi rúmliggjandi á spítala. Þá vildu þau fyrst og fremst njóta þess að vera með hvort öðru eftir langra vist á spítala. Stefán segir:
„Meðan maðurinn mátaði ýmsar gerðir af buxum spjallaði ég við gömlu konuna. Við töluðum saman eins og við hefðum alltaf þekkst. Hún sagði mér frá syni sínum sem var læknir í Svíþjóð, sýndi mér mynd af honum sem hún gekk með í veskinu og ég heyrði á henni að hann var henni afar náinn. Hún talaði mikið um fjölskyldu sína, manninn sinn og vini. Þau hjónin væru svo hamingjusöm þrátt fyrir að vera bæði mikið veik.“
Gamla konan var með krabbamein. Á meðan Stefán og hún ræddu saman vottaði ekki fyrir vorkunn í rödd hennar. Stefán segir:
„Hún hefði komið öllum börnum sínum til manns og það að hún myndi bráðlega fara væri bara gangur lífsins. Lífið hefði gefið henni svo margt nú þegar. Ég horfði á þessa eldri konu og hugsaði með mér hvernig hún færi að því að vera svona jákvæð.“
Stefán heldur áfram:
„Að vera svona mikið veik og horfa svona björtum augum á lífið fannst mér vera einstakt. Ég fékk einnig samviskubit því fyrr um daginn hafði ég vorkennt sjálfum mér fyrir einhver smávægileg vandamál sem voru nú löngu horfin. Þau voru ekki neitt miðað við hennar. Spjall okkar tveggja hélt áfram en að endingu kvöddumst við.“
Síðan liðu vikur en þessi heimsókn sat föst í huga Stefáns. Hann mundi ekki hvað konan hét né hafði hann séð hana áður, en í þessari stuttu heimsókn hafði hann lært svo margt. Stefán segir:
„Það var þó einn daginn að hjónin komu aftur. Þau sögðust ekki ætla að versla neitt en höfðu fundið þörf fyrir að koma og heilsa upp á mig. Gömlu konunni hefði þótt svo gaman að tala við mig seinast og fundist ég vera indæll og skemmtilegur drengur.“
En gamla konan vildi segja honum fréttir. Hún sagði:
„Veistu, ég var að koma frá spítalanum og á ég að segja þér... krabbameinið er bara farið.“
Stefán stóð stjarfur. Hann lýsir augnablikinu á eftirfarandi hátt:
„Ég stóð stjarfur. Það að hún skyldi deila þessu með mér var ótrúlegt. Ég þekkti þessa konu ekki neitt en ég var jafn ánægður við að heyra þessar fréttir eins og við værum náskyld. Ég vissi ekki hvað ég ætti að segja en sagði samt að kannski væru æðri máttarvöld að verki. Þetta þótti henni vænt um að heyra og brosti, kannski væri það bara rétt hjá mér.“
Þá segir Stefán:
„Ég hef aldrei hitt þessa konu aftur og mun örugglega aldrei gera en þennan dag fyrir tveimur árum, minnti hún mig á hvað það er í lífinu sem raunverulega skiptir máli. Slíka áminningu er stundum gott að fá.“
Stefán segir að lokum:
„Málið er nefnilega það að á vegi okkar allra verða margskonar hindranir sem þó eru miserfiðar viðureignar. Við eigum að vera þakklát fyrir það ef við þurfum ekki að mæta þeim stærstu og erfiðustu en það eru hindranir sem snerta heilsuna. Það að fá að vakna á hverjum morgni í heilbrigðum líkama eru forréttindi og við sem erum það heppinn eigum ævinlega að vera fyrir það þakklát.
Í samfélagi okkar eru nefnilega fullt af hetjum, bæði stórum sem smáum sem ekki eru það heppinn og þurfa kljást við slíkar hindranir í sínu daglega lífi. Til þeirra eigum við að hugsa til reglulega því það eru hinar sönnu hetjur.“
Hér má lesa frásögn Stefáns í heild sinni.
