Sagnfræðingurinn Stefán Pálsson segir að auðvitað séu til kúltúrbörn. Þar með leggur hann orð í belg í þeirri miklu umræðu sem nú er uppi um kúltúrbörn í kjölfars ritdeilu Berglindar Óskar og Auðar Jónsdottur.
Sjá einnig: Berglind Ósk svarar Auði Jóns fullum hálsi: „Þú ert samt kúltúrbarn“
„Auðvitað eru til kúltúrbörn. En ekki hvað? Það væri hreinlega kjánalegt að loka augunum fyrir því að miklu fleiri rithöfundar, leikarar og myndlistarfólk eru börn rithöfunda, leikara og myndlistarfólks en t.d. sjómanna. Það eru líka til stjórnmálabörn – afkvæmi stjórnmálamanna sem eru alin upp á pólitískum fundum og velja sér svo pólitík að lífsstarfi. Og svo eru fótboltabörnin. Ef þú ert Guðjohnsen og ættaður frá Húsavík ertu mun líklegri en meðaljóninn til að framfleyta þér með því að elta fótbolta. Sjálfur Jesú Kristur gerðist trésmiður og guð af því að hann var að fylgja í fótspor pabbanna sinna.“
Sagnfræðingurinn segist stoltastur af því í sínu lífi að hafa stýrt Samtökum hernaðarandstæðinga. „Þetta er sama hreyfing og mamma leiddi þegar ég var pjakkur. Vitaskuld er það ekki tilviljun. Þar sem ég ólst upp við þessa baráttu, drakk hana í mig og lærði vinnubrögðin var rökrétt fyrir mig að velja þennan málstað. Sem róttæklingabarn vissi fólkið í hreyfingunni á mér deili. Það var ekkert sjálfsagt að kjósa 23 ára formann, en að velja strákinn hennar Ingibjargar var líklega minna skref. – Jújú, samtökin höfðu vissulega valið sér kornunga formenn. Sigþrúður Gunnarsdóttir var tvítug, en ætli þar hafi samt ekki skipt máli líka að hún var dóttir Gunnars og Silju?“
„Þú hlýtur alltaf að njóta þess á hverju því sviði sem þú kýst að leggja fyrir þig ef foreldrar þínir, afi eða amma voru afburðafólk á sama sviði. Fyrir utan forskotið sem fæst í uppvextinum þá fylgir því aðgangur að tengslaneti, athygli og tækifæri. Það væri mjög skringilegur fótboltaþjálfari sem ekki gæfi leikmanni frá Akranesi með „Þórður“ einhversstaðar í nafninu sínu sénsinn.“
„En að sjálfsögðu varpa frægir foreldrar eða forfeður líka skugga. Ég hef aldrei séð viðtal við barn stjórnmálamanns sem farið hefur út í stjórnmálin án þess að viðkomandi taki skýrt fram að hann hafi ALLS EKKI ætlað að fara út í pólitík. Og ég er jafnviss um að flest þetta fólk meinar það af einlægni. Fæstir ætla sér á unglingsárum að feta sömu slóð og foreldrarnir. Það er örugglega líka súrt að heyra útundan sér að maður sé fæddur með silfurskeið í munni og hafi komist áfram útá klíku, vitandi að þetta er allt búið að vera pölvað puð og púl. Því þegar öllu er á botninn hvolft, þá kemstu ekki nema takmarkað langt út á það eitt að vera barnabarn afa þíns ef hæfileikana skortir að öðru leyti.
En kúltúrbörn eru klárlega til. Lengi lifi kúltúrbörn, fótboltabörn, stjórnmálabörn, trésmiðabörn og róttæklingabörn!“
