Framsóknarmenn harma nú mjög hlutskipti sitt eftir formlegan klofning flokksins. En sagan hefur tilhneigingu til að endurtaka sig.
Sumarið 1973 komu fjölmargir framsóknarmenn saman til fundar á Akureyri. Niðurstaða var að stofnaður var sérstakur félagsskapur innan flokksins, sem hlaut nafnið Möðruvallahreyfingin. Innan hans var haldið uppi harðri gagnrýni á flokkinn.
Meðal fundarmanna voru Ólafur Ragnar Grímsson, sem síðar varð manna lengst forseti, Elías Snæland Jónsson seinna ritstjóri og Eyjólfur Eysteinsson forystumaður flokksins úr Keflavík (og sonur Eysteins Jónssonar), svo aðeins fáir séu nefndir.
Ekki löngu síðar sögðu Möðruvellingar sig langflestir úr Framsóknarflokknum.
Gagnlegt er í ljósi samtímans að rifja upp í hverju gagnrýni Möðruvellinga fólst. Á þessum tíma var Framsóknarflokkurinn kominn til valda eftir langa eyðimerkurgöngu Viðreisnaráranna og talsvert þótti bera á því að hann héldi verndarhendi yfir fjárglæframönnum og öðrum á gráu svæði viðskipta.
Þetta gagnrýndi ekki síst Vilmundur Gylfason, en líka Ólafur Ragnar og fleiri.
Í sérstakri yfirlýsingu Möðruvellinga var sérstaklega talað um nauðsyn þess að útrýma fjármálaspillingu. Þar segir:
Gróðabrall og valdníðsla peningaafla hafa aldrei samrýmst þjóðmálastarfi félagshyggjufólks. Að hefja verndara brasks og auðhyggju til valda og áhrifa getur aðeins leitt umbótaflokk á refilstigu.
Tilvitnun lýkur.
