Spilling í lýðræðisríkjum er miklu duldari en mútur í þróunaríkjum þar sem peningar í umslagi ganga gjarnan manna í millum til að greiða fyrir málum. Sigurbjörg Sigurgeirsdóttir, stjórnsýslufræðingur og stjórnarmaður í Gagnsæi – samtaka gegn spillingu, segir að þurft hafi að skilgreina spillingu upp á nýtt í nútíma þjóðfélagi þar sem hagsmunatengsl séu ekki jafn augljós og oft vill verða í ríkjum þar sem stjórnsýslan er veik og valdastéttin er þekkt fyrir spillingu. Þetta kom fram í þættinum Heimsljósi á miðvikudagskvöld þar sem rætt var um hinar ýmsu birtingarmyndir spillingar í þróunarlöndum og lýðræðisríkjum.
Afleiðingarnar séu hinsvegar þær sömu – grunur um hagsmunatengsl og hygli grafi undan trausti borgaranna. Þar skipti jafnvel ekki máli hvort um eiginlega spillingu sé að ræða ef grunur leikur á að verið sé að dylja ákveðin tengsl rofnar þetta traust milli almennings og valdhafa.
Sigurbjörg segir hægt að nefna mörg dæmi í íslensku samfélagi þar sem ákveðnir aðilar gegni ýmsum hlutverkum í ákvarðanatökum sem varða þeirra eigin hag frekar en þjóðarhag. Hún benti á málefni Matorku og ferð Illuga Gunnarssonar menntamálaráðherra til Kína þar sem klárlega hefði verið vegið að trausti fólks þar sem tengsl aðila væru í besta falli óheppileg.
Hægt er að nálgast þáttinn í heild sinni undir sjónvarpsflipanum á hringbraut.is, en auk Sigurbjargar var Helen María Ólafsdóttir sérfræðingur á vegum Sameinuðu þjóðanna um spillt stjórnarfar gestur þáttarins.
