Glúmur Baldvinsson segir sögu Björns Jóns Bragasonar í bók hans Bylting og hvað svo? um að framkoma föður síns, Jóns Baldvins Hannibalssonar sendiherra í Washington hafi veikt diplómatísk samskipti Íslands og Bandaríkjanna uppspuna frá rótum.
Glúmur segir á Facebook síðu sinni: Þessi saga er engri lík. Dásemd :) Reyndar var það ég sem henti einhverjum erindreka í laugina. En það var bara af þvi að hann bað um það. Og allt í gamni. Verst var að jakkaföt hans skruppu eitthvað saman.
Þannig hrekur hann sögusagnir Björns Jóns um að Jón Baldvin hafi hent háttsettum embættismanni Bandaríkjanna í sundlaug sendiráðsbústaðar Íslands sem hafi svo aftur haft áhrif á versnandi samskipti Íslands og Bandaríkjanna. Sjálfur vísar Jón Baldvin þessum ásökunum algerlega á bug sem rakalausum þvættingi og segir svona sögur eiga sér enga stoð í veruleikanum.
Björn Jón sagði í þætti Páls Magnússonar hér á Hringbraut að hann hefði afar traustar heimildir fyrir því að Jón Baldvin hefði oftar en einu sinni orðið valdur að því að gestir í boðum hans í íslenska sendiráðinu í Washington hefði endað ofan í sundlaug sendiráðsbyggingarinnar.
Björn Jón heldur því fram í bók sinni að þessi framgangsmáti Jóns Baldvins hafi gert það að verkum að Bandaríkin drógu lappirnar í stuðningi sínum við Íslendinga eftir að efnahagshrunið reið yfir þá. Á sama tíma hafi risinn í vestri kastað lánalínum til allra hinna seðlabankanna á Norðurlöndunum, en skilið Íslendinga eina eftir.
Nú er spurning hvor heimildin sé traustari - sendiherrasonurinn eða nafnlaus heimildarmaður Björns Jóns.
