Sól­veig: Þarna breyttist allt – „Það var líkt og ár­talið horfði á mig“

„Það var árið 2012 sem skærasta ljós sem hægt er að hugsa sér rann upp fyrir mér,“ segir Sól­veig Anna Jóns­dóttir, for­maður Eflingar.

Sól­veig skrifar pistil á Face­book þar sem hún rifjar upp augna­blikið þegar allt breyttist í lífi hennar. Þetta var árið 2012 þegar Sól­veig Anna starfaði á leik­skóla.

„Ég var í vinnunni, í hvíld með börnunum. Ég var með hræði­legar fjár­hags­á­hyggjur. Hrunið hafi leikið mig illa. Það voru aldrei til neinir peningar. Ég var aldrei laus við á­hyggjur. Ég lá á dýnu á gólfinu og fylgdist með börnunum um leið og ég fór í yfir stöðu heima­bankans í höfðinu, í þúsundasta skiptið,“ segir Sól­veig sem varð síðan litið á daga­tal sem hékk á veggnum.

„2012 stóð stórum stöfum. Það var líkt og ár­talið horfði á mig. Ég hugsaði: Í fjögur ár er ég búin að vinna í leik­skóla. Ég er ó­missandi starfs­kraftur. Ég geri allt sem að ég á að gera og miklu meira til. Ég fæ aldrei nóg út­borgað til að losna við á­hyggjurnar. Ég fæ aldrei nóg til að tryggja eigin fjár­hags­legt sjálf­stæði. Ég er verð­metin sem drasl. Ég er fórnar­lamb lág­launa-kvenna-kúgunnar.“

Sól­veig segist aldrei gleyma þessari stund, þegar hennar eigin til­vera og staður í stig­veldinu urðu henni ljós.

„Á þessari stundu breyttist það hvernig ég horfði á sjálfa mig og sam­starfs­konur mínar, hverjar við vorum og hvað við gerðum. Ég sá okkur allar í nýju ljósi. Ég sá hóp kvenna alls staðar að úr heiminum sem vinnu­samir dugnaðar­forkar. Sem var samt að gert að lifa við hræði­lega skert kjör. Ég sá konur sem að unnu í enda­lausum auka­vinnum, til að geta boðið börnunum sínum upp á tóm­stundir, upp á eðli­lega æsku. Ég sá konur sem að settu sjálfar sig alltaf í aftasta sætið þegar það kom að því í hvað litlu konu-launin ættu að fara. Og ég sá arð­ráns­kerfið af­hjúpað. Eins af­hjúpað og nokkur kona hefur séð það. Og það var skelfi­legt.“

Sól­veig segist að lokum vilja þakka konum fyrir að vilja taka slaginn.

„Takk fyrir að skila skömminni. Takk fyrir að segja Hingað og ekki lengra. Takk fyrir að vilja nota alla ykkar stór­kost­legu sjálf­virðngu til að reyna að breyta reyk­vísku sam­fé­lagi. Það er ó­metan­legt. Af öllu hjarta, sem konan sem ég var árið 2012 og konan sem ég er núna; þið eruð hetjur. Ég óska þess að Reykja­vík verði nógu gæfu­söm til að skilja það.“