„Stundum fær maður hugmyndir sem virka rosalega góðar við fyrstu sýn. Svo hugsar maður aðeins og eftir smá stund kemst maður að því að þetta væri sennilega eitthvað sem væri ágætt að hugsa aðeins betur. Reyna að átta sig á hvað gæti gerst og hvað gæti mögulega farið úrskeiðis. Einfaldar lausnir eru nefnilega þegar á reynir ekki alltaf svo einfaldar. Þetta hefði alveg verið pæling þegar stjórnendur Íslandsbanka fengu þá hugmynd að hætta að auglýsa hjá fjölmiðlum sem eru ekki með kynjahlutföll viðmælenda og fjölmiðlamanna í lagi.“
Þannig hefst pistill eftir Loga Bergmann í Morgunblaðinu þar sem hann fjallar um umdeilda ákvörðun Íslandsbanka. Hefur þetta skapað mikla umræðu í samfélaginu. Logi birti grein sem Sóley gagnrýndi. Hún svaraði síðan Loga á Twitter og birti einnig grein á Vísi sem hefur vakið mikla athygli. Þá segir Logi á öðrum stað:
„Í raun er skrýtið að það skuli enn vera svo að á vinsælustu útvarpsstöð landsins sé engin kona við stjórnvölinn á venjulegum degi. Það er því kannski ekki skrýtið að fólk verði þreytt á að bíða eftir að eitthvað breytist og það er einmitt ein af skýringunum sem gefnar voru á þessu útspili Íslandsbanka. Að þrátt fyrir markmið og löggjöf og stefnur og hvað þetta nú allt heitir hafi of lítið breyst á allt of löngum tíma. En þá komum við að því sem er óþægilegt við þetta.“
Logi segir að almennt eiga fyrirtæki að ráða því hvort þau auglýsa eða auglýsa ekki í einhverjum miðlum, af hvaða ástæðu sem er. Hann bætir við:
„En þarna ákveður ríkisbanki (við megum ekki gleyma því að Íslandsbanki er í eigu ríkisins) að reyna að hafa áhrif með því að beina viðskiptum sínum frá fyrirtækjum sem eru honum ekki þóknanleg. Sem er – og það er engin leið til að skilja það öðruvísi – gert til að hafa áhrif á hvernig þessir fjölmiðlar haga sér, en með lágmarksóþægindum fyrir bankann samt.“
Þá segir Logi að um sé að ræða aðferð til að hafa áhrif á fjölmiðla.
„Mig langar ekki að vera með einhverja karlpungaskoðun, en ég er mjög hugsi yfir þessu. Hvað ef þetta er ekki nóg? Bankinn ákveður líka að auglýsa ekki hjá fjölmiðlum sem eru ekki með jafnlaunavottun eða eru ekki nógu umhverfisvænir. Eða gerast bara sekir um eitthvað sem lýsir því hvað fjölmiðlamenn geta verið ófullkomnir. Það er svolítið ónotaleg tilhugsun,“ segir Logi og bætir við:
„En ef þetta er eina skrefið sem bankinn ætlar að taka getur hann alltaf huggað sig við að það er jú til fjölmiðill sem er að mestu rekinn í jöfnum hlutföllum. Eigendurnir og aðaldagskrárgerðarfólk stöðvarinnar eru nefnilega hjón og reka Útvarp Sögu.“
Sóley Tómasdóttur fyrrverandi borgarfulltrúi svarar Loga á Twitter en Eiríkur Jónsson vakti athygli á því á síðu sinni. Þar sagði Sóley um skrif Loga:
„Elsku Logi Bergmann minn. Ríkið, eins og aðrir auglýsendur, hefur allskonar ástæður fyrir vali á auglýsingaplássi. Ímynd og ritstjórnarstefnu og jafnréttismál þar á meðal. Sorry to break it to you, en þessi pistill þinn er karlpungaskoðun.“
og síðan birti Sóley grein á Vísi. Sóley segir:
„Þingmenn og ráðherrar sem almennt trúa á frelsi markaðarins voru skyndilega harmi slegnir yfir að banki ætlaði að fara að beita áhrifum sínum, ritstjóri Bændablaðsins talaði um viðskiptaþvinganir, blaðamenn ærðust yfir aðför að frjálsri fjölmiðlun og fréttastofur ljósvakamiðlanna endurvörpuðu þessum áhyggjum til almennings sem sparaði ekki stóru orðin í athugasemdakerfum og á samfélagsmiðlum. Þó mörgum þyki þessar áherslur og aðgerðir Íslandsbanka eðlilegar og tímabærar (og m.a.s. helst til borgaralegar) hefur gagnrýnin verið harkaleg. Fjármálaráðherra fullyrðir að þótt það sé gott og blessað að jafnréttismál séu ofarlega á baugi séu takmörk fyrir því hversu langt menn geti seilst. Athugasemdakerfin ganga enn lengra með ásökunum um fasisma, öfgar og ofbeldi.“
Þá bætti Sóley við að það væri staðreynd að á meðan framlagi karla til jafnréttisumræðunnar væri jafnaði tekið fagnandi mættu konur sem ögra hefðbundnum kynhlutverkum miklum mótbyr. Konur sem kæmust stöðu til að breyta og leggja sig fram um að nýta þá stöðu væru ekki mærðar með sama hætti „og fjármálaráðherra sem baka köku eða utanríkisráðherrar sem tala um #heforshe í erlendum hátíðarræðum (og helvítis tíkur á börum). Þvert á móti mæta þær sérstöku og enn harðara mótlæti en almennt gengur og gerist.“
Sóley segir að undanfarnar vikur hafi konur verið úthrópaðar fyrir að krefjast jafnréttis, virðingar og sjálfsagðra mannréttinda. Hún segir:
„Hlutdræg fjölmiðlaumfjöllun, drifin áfram af smellubrellum, kraumandi reiði virkra í athugasemdum og megn fyrirlitning gagnvart konum spinnur saman orðræðu sem getur auðveldlega bugað sterkasta fólk. Orðræðan um Freyju Haraldsdóttur sem brýtur blað um þessar mundir í baráttu fyrir fatlaðar mæður, um Alexöndru Briem sem hefur vakið margt fólk til umhugsunar um kynleiðréttingar með opinskárri umfjöllun sinni um eigið ferli, um Hildi Lilliendahl ef hún tjáir sig almennt og nú síðast um Eddu Hermannsdóttur eru allar af sama meiði. Hatrömm og niðrandi orðræða um konur sem standa í stafni mannréttindabaráttu. Orðræða sem er að stórum hluta spunnin upp af valdastofnunum, af þingmönnum, ráðherrum og fjölmiðlum sem næra ótta og íhaldssemi almennings og ver feðraveldið með ráðum og dáð.“
Þá segir Sóly einnig:
„Á milli þess sem ráðherrar, þingmenn, ritstjórar, blaðamenn og virkir í athugasemdum fárast yfir konunum sem ögra er þetta sama fólk afar stolt af stöðu Íslands sem jafnréttisfyrirmyndar á alþjóðavettvangi. En það eins og það vanti oggulítinn part í samhengi sögunnar. Árangurinn er nefnilega til kominn vegna hugrekkis og þrautseigju kvenna á borð við þær ofangreindu sem hafa lagt blóð, svita og tár í hvert einasta hænuskref sem stigið hefur verið í átt að jafnrétti. Hvert eitt og einasta hænuskref hefur mætt mótbyr, valdið hugarangri þingmanna, ráðherra og ritstjóra og fjaðrafoki í almennri umræðu.“
Hér má lesa pistil Sóleyjar í heild sinni.
