Dagur 168 - Tungumál
Í fyrrasumar átti ég leið um Keflavíkurflugvöll á leið til útlanda og kom við í sjoppu í fríhöfninni sem seldi gos og samlokur og þegar ég kom að kassanum sagði afgreiðslustúlkan verðið á vörunum á ensku. Ég var ekki sátt við þetta og spurði á íslensku hvað þetta kostaði? Hún endurtók aftur verðið á ensku. Ég ítrekaði aftur spurningu mína og gerði ég mig síðan líklega til að fara til baka með vörurnar og skila þeim en þá loksins sagði hún verðið á lýtalausri íslensku.
Í Paradís þýðir ekkert að mæta til opinberrar stofnunar og tala ensku. Ef þú ert heppin verður þér bent á að opinbert tungumál Spánar er spænska, ekki enska, ef óheppin, verður þér vísað á dyr. Þótt ég sé ekki alltaf sátt við afgreiðslu mála get ég ekki annað en dáðst að þrjósku Spánverjanna með ákveðnum sorglegum undantekningum sem ekki eru ræddar hér.
Á Skríplaskeri eru jafnvel börnin farin að tala ensku sín á milli því fáir eru til að halda að þeim móðurmálinu. Ef þú ferð í búð til að kaupa í matinn þýðir ekkert að tala móðurmálið þó með undantekningum þar sem eru sjálfsafgreiðslukassar og enskan er næstum undantekningarlaust málið ef þú ferð á veitingastað. Brátt mun íslenskan hverfa vegna heimsku yfirvalda sem lítið hafa gert til að viðhalda tungumálinu.
Ég viðurkenni alveg að ég er hræðileg tungumálamanneskja. Sú íslenska sem ég rita og tala er ekkert lýtalaus. Ýmislegt er mér erfitt enda fáfróð í móðurmálinu, en ég reyni mitt besta. Erlend tungumál eru mér erfið og ekki bætir heyrnarskerðingin úr fyrir mér og fyrir bragðið heyri ég oft ekki hvað fólk er að segja á öðrum tungumálum eins og til dæmis spænsku.
Yfirvöld á Íslandi mættu líka reyna sitt besta þótt það sé hugsanlega of seint.
