„Þetta er Paradís á jörð“ segir fólk þegar það kemur á staði sem því finnast unaðslegastir allra staða. Þar líður því vel. Og þá er spurning: Líður þeim vel sem færa fé sitt og rekstur í burt frá því þjóðfélagi sem þeir þó vilja tilheyra? Til þess eins að borga ekki, eða minni, skatta þar?
Á þennan veg skrifar rithöfundurinn Guðmundur S. Brynjólfsson í nýjasta pistli sínum á Hringbraut, að gefnu tilefni - og undrast stórum þá áráttu margra, jafnt eiginmanna og eiginkvenna að reyna eilíflega að koma því svo fyrir að það geti borgað ekki, eða altént minni skatta í þessum svonefndu paradísum. Í raun og sann sé þetta fólk að reyna að komast hjá því að taka þátt í því að borga samneysluna. \"Og enn er spurt, skrifar Guðmundur: \"Getur sá staður sem hýsir slíkan feluleik og undanskot kallast Paradís?\"
Hann segir að þeir sem vilji búi í samfélagi hver við annan séu yfirleitt sammála um nauðsyn þess að borga skatta svo samhjálpin virki, en greinilega vilji sumir láta minna af hendi rakna en aðrir: \"Stundum eru þessi staðir kallaðir, skattaskjól,\" skrifar Guðmundur áfram um þessa tegund paradísar: \"Mér finnst það engu betra. Það eru ekki skattarnir sem fara í skjól. Það er fólkið sem með einbeittum vilja vill komast hjá því að gæta bróður síns sem fer með það sem skattleggja má – í burtu frá bræðrum sínum og systrum. Svo það geti, eitt og sér og fyrir sjálft sig og sína, grætt meiri peninga og sett minna – eða ekkert – af þeim gróða í samneysluna, sem það, merkilegt nokk, nýtir ekkert síður en aðrir.\"
Hans niðurstaða er á að giska einföld: \"Þessir staðir sem ranglega eru nefndir skattaparadís eða skattaskjól eru því ekkert annað en ræningjabæli. Þangað fara þeir sem vilja komast undan, þeir sem vilja fela fyrir okkur hinum, þeir sem vilja draga undan. Höfum það hugfast, þetta eru ræningjabæli og ræningjar það fólk sem þar vilja lúra á sínu gulli – stolnu eða minna stolnu.\"
