Víða um Spán er sjálfstæði Katalóníu nú mótmælt.
Stjórnmálaskýrendur eru flestir á einu máli um að Madríd stjórnin beiti öllum tiltækum ráðum til að stöðva áætluð áform aðskilnaðarsinna í Katalóníu. Líkast til eru kannanir réttar sem sýna að íbúar Katalóníu skiptast í tvo hópa um málið.
Þessi mál eru því mjög tvíbent. Það verður auðveldara með hverjum deginum fyrir Madríd stjórnina að tryggja sér frambúðarvöld með því að viðhalda þeirri kyrrstöðu sem Spánn býr við.
Andróður gegn sterkri samríkisstjórn byggður á heimastjórnarhneigð héraðanna er vissulega óleystur pólitískur vandi en nú eru allir andróðursmenn Madrid stjórnarinnar kallaið \"anti-Espana\" rétt eins á dögum Frankós. Þessi nafngift segir sitt.
Leikið er á þá strengi að öll andstaða gegn Madríd stjórninni sé fjandskapur við þjóðlega einingu og reglu. Madríd stjórni veit þó að einangrun frá öðrum Evrópulöndum er torveld og íbúar Evrópu hafa ákveðnar skoðanir á atburðum á Spáni. Það kostar sitt fyrir Spán að tengjast Evrópu.
En hver er líklegasta rás viðburðanna á Spáni næstu daga?
Það er næsta víst að Madrid stjóirnin herðir spennitak sitt á Katalóníu og heldur héraðinu í harðri greip. Fyrst með tilstuðlan lögreglu og þungvopnaðara borgaravarða. Og ef það ekki dugar þá með hervaldi.
Madrid stjórnin þarf ekki bara að kveða niður aðskilanaðrsinna í Katalóníu. Hún þarf að senda Böskum ótvíræð skilaboð. Það kraumar enn undir niðri í Baskalandi.
\"Spænska vandamálið\" bara vex og stækkar og er og verður forsíðufrétt blaða um allan heim.
Madrid stjórnin gerir allt sem í hennar valdi stendur til að gæta hagsmuna sinna.
Valdbeiting ríkisvaldsins gegn Spánverjum er ekki ný af nálinni. Aðeins er nú spurt um lengd og um hörku baráttunnar sem í hönd fer.
