Sigurður bjarnason er látinn: „fann hill­una sína sem gerði hann lands­fræg­an“

Sig­urður Bjarna­son, bóndi á Hofs­nesi, fædd­ist í Svína­felli í Öræf­um 12. nóv­em­ber 1932. Hann lést á Hjúkr­un­ar­heim­il­inu Skjólg­arði á Höfn í Hornafirði 17. janú­ar 2020. Sigurður var brautryðjandi á Íslandi í ferðamennsku. Honum er lýst sem skemmtilegur sögumanni með sjarmerandi framkomu sem lét fáa ósnortna. Siggi sá alltaf frem­ur það já­kvæða í líf­inu en það nei­kvæða og hann var ekki upp­tek­inn af efn­is­leg­um gæðum. Í grein í Morgunblaðinu 2017 var fjallað um þennan frumkvöðul í náttúrutengdri ferðaþjónustu sem var nokkuð á undan sinni samtíð í þessum efnum.

Sig­urður var kvænt­ur Álf­heiði Ósk Ein­ars­dótt­ur, frá Bjarmalandi í Vest­manna­eyj­um. Eignuðust þau þrjú börn en þau skildu 1980. Greint er frá andláti Sigurðar í Morgunblaðinu.

Siggi á Nes­inu var bóndi, en vann ætíð önn­ur störf með en Siggi hætti með sauðfé 1988 eft­ir að hafa hafið refa­rækt. Eft­ir hrunið í þeirri grein fann hann síðan lífsviður­væri sem gerði hann lands­fræg­an, þ.e. að fara með ferðafólk á heyk­erru út í Ing­ólfs­höfða og fræða það þar um nátt­úru og sögu svæðis­ins.

Bjarni Diðrik, Anna, Sig­urður Sturla og Hekla Hrund skrifa í Morgunblaðið:

Siggi er þekkt­ast­ur fyr­ir að verða frum­kvöðull í ferðamál­um, þ.e. að bjóða upp á nátt­úru- og sögu­ferðir. Hann hafði tekið við vita­vörslu í Ing­ólfs­höfða árið 1989. Um svipað leyti gerðist það að leiðsögumaður­inn Helga Pálína leitaði hann uppi og spurði hvort hann gæti ráðlagt sér hvernig hún kæmi hópi ferðamanna þangað út. Siggi setti þá heyk­err­una fyr­ir drátt­ar­vél­ina og ók þeim út í Höfða og skemmti sér vel. Þarna fann Siggi hill­una sína sem gerði hann síðar lands­fræg­an. Það var að fara með ferðamenn út í Ing­ólfs­höfða á heyk­err­unni og fræða þá þar um nátt­úruf­ar og sögu Öræfa; allt á kjarnyrtri öræfaísku óháð því hvort hann var að tala við gaml­an sveit­unga sinn eða út­lend­ing.

Dóttir Sigurðar, Eyrún Ósk segir meðal annars í minningargrein um föður sinn:

„Okk­ar skemmti­leg­asti tími sam­an var þau þrjú sum­ur sem ég fékk að vera með hon­um í Höfðaferðunum, það var svo frá­bært að fá að sjá pabba blómstra og virki­lega finna sinn rétta stað í líf­inu, hann svo sann­ar­lega naut sam­vist­anna við ferðamenn­ina og leiðsögu­menn­ina og var svo full­ur af stolti yfir nátt­úru­feg­urð Öræf­anna og Ing­ólfs­höfðans.

Ein góð saga er þegar pabbi kem­ur hróðugur til mín að hausti og seg­ir: „Eyrún, ég fór á vigt­ina og sé að ég hef lést hell­ing í sum­ar, ég fór að reikna og sé að miðað við þann fjölda sem fór út í Höfða þá hef ég lést um 20 grömm á hvern ferðamann.“

Þá skrifar hinn landsfrægi leiðsögumaður og rithöfundur, Ólafur Schram:

„Það var ein­staka sinn­um að fund­um okk­ar bar sam­an úti í Ing­ólfs­höfða. Síðar meir lagði Siggi í það frum­kvæði að koma gest­um mín­um út í undralandið. Hef­ur það verið hans vinna síðastliðin 30 ár.

Það get ég full­yrt eft­ir lang­ar ferðir um allt landið með hans leiðsögn og fugl­anna, út­sýn­is og sagna­brunns­ins, að sam­ver­an með Sigga var það sem stóð uppúr hjá mínu fólki. Frá þeim tíma hef ég lagt of­urkapp á að kom­ast úteftir í hverri ferð minni.

Ein­hvern tím­an sagði Siggi mér frá hug­mynd­inni að Ing­ólfs­höfðaferðum og frum­kvæðinu í því átaki. Hann hafði tekið með sér þrjá farþega í lít­illi jeppa­kerru þegar hann átti er­indi í vit­ann og þegar komið var til lands á ný buðu þess­ir farþegar greiðslu. Siggi hélt nú ekki, „Vita og hafn­ar“ greiddu hon­um og ekki ætlaði hann að tvírukka fyr­ir ferðina. Síðar um kvöldið lædd­ist svo viðskipta­hug­mynd­in að hon­um og hann kastaði sér út í verkið. Hann sló sjald­an af hann Siggi. Hann var ein­stak­lega viðfelld­inn, hjálp­sam­ur og greiðagóður, kát­ur og traust­ur vin­ur. Fyr­ir að hafa kynnst öðrum eins snill­ingi er ég þakk­lát­ur og stolt­ur.“

Jarðarför hans fór fram frá Hofs­kirkju í Öræf­um í 30. janú­ar 2020.