Sigurbergur er látinn: „what a man!“

Sig­ur­berg­ur Sig­steins­son íþrótta­kenn­ari fædd­ist á Land­spít­al­an­um í Reykja­vík 10. fe­brú­ar 1948. Hann lést á hjúkr­un­ar­heim­il­inu Ísa­fold í Garðabæ 29. janú­ar 2020. Sigurbergur var goðsögn, bæði í knattspyrnu og handbolta. Hann var elskaður og dáður og snerti marga djúpt á lífsleið sinni.

Sig­ur­berg­ur kvænt­ist Guðrúnu Hauks­dótt­ur versl­un­ar­manni, f. 30. mars 1952. Börn þeirra eru: 1. Her­dís, Heiða, Sig­steinn og Odd­ný.

Sig­ur­berg­ur lauk íþrótta­kenn­ara­prófi frá Íþrótta­kenn­ara­skóla Íslands á Laug­ar­vatni 1969 og kennsla var hans aðalstarf, síðast í Verzlunarskóla Íslands 1975-2014. Hann kenndi einnig lengi við Árbæj­ar­skóla. Þá var hann einn færasti þjálfari landsins og hafði mikil áhrif á marga okkar fremsta afreksmenn í handbolta og fótbolta. Þannig sagði Dagur Sigurðsson, fyrrverandi landsliðsþjálfari okkar Íslendinga í handknattleik að Sigurbergur væri einn af þeim þjálfurum sem hefði haft djúpstæð áhrif á feril hans. Orð sem Sigurbergur notaði oft samkvæmt Degi voru:

„Strákar, það er hægt að berjast endalaust í þessu veðri“.

Sigurbergur þjálfaði m.a. meistaraflokk karla og kvenna í handbolta hjá Fram. Þá þjálfaði hann meist­ara­flokk karla hjá Hauk­um og HK og meist­ara­flokk kvenna hjá ÍR og Stjörn­unni og meist­ara­flokk karla í fót­bolta hjá Leikni Fá­skrúðsfirði og Þrótti Nes­kaupstað.

Þá þjálfaði hann kvennalandsliðin í handbolta og knattspyrnu. Einnig þjálfaði hann yngri flokka í fót­bolta hjá Val og Fram og stóð fyrir knattspyrnuskóla og sumarbúðum. Hann var einnig þjálfari hjá lögreglunni og Landsbankanum.

Sig­ur­berg­ur lék lengi með meist­ara­flokki Fram í hand­bolta og var lyk­ilmaður í landsliðinu. Hann lék fleiri A-lands­leiki en nokk­ur ann­ar Fram­ari.

Hann spilaði einnig með meist­ara­flokki Fram í fót­bolta, var m.a. Íslands­meist­ari í hand­bolta og fót­bolta 1972, og lék einn A-lands­leik. Þá lék hann ung­linga­lands­leiki í körfu­bolta.

Sig­ur­berg­ur fékk ýms­ar viður­kenn­ing­ar, meðal ann­ars frá Fram, ÍR, HSÍ og KSÍ.

Fjölmargir minnast Sigurbergs bæði í Morgunblaðinu og svo á samfélagsmiðlum. Þar kvaddi maður sem hafði ótrúleg mannbætandi áhrif á samfélag sitt

Guðjón Guðmundsson íþróttafréttamaður segir:

Sigurbergur Sigsteinsson einn af okkar bestu sonum í handboltanum er látinn. Var í íslenska landsliðinu sem vann magnaðan sigur á Dönum , 15 - 10 , árið 1968 í Laugardalshöll. Framari af guðs náð. Keppnismaður alla leið. Hafðu þökk fyrir þitt framlag kæri vinur.

Ásta Björk Sveins­dótt­ir, Hanna Katrín Friðriks­son, Krist­ín Anna Arnþórs­dótt­ir skrifa í Morgunblaðið:

Við kynnt­umst Sig­ur­bergi sum­arið 1980. Við vor­um þá ung­lings­stúlk­ur í Breiðholti í efni­legu ung­lingaliði ÍR í hand­bolta. Fram­sýn­ir stjórn­ar­menn sáu að til að halda þess­um góða hópi sam­an þyrfti eitt­hvað sér­stakt til. Niðurstaðan varð sú að hinn landsþekkti íþróttamaður og þjálf­ari, Sig­ur­berg­ur Sig­steins­son, var feng­inn til verks­ins.

Það er skemmst frá því að segja að þessi hóp­ur rakaði inn titl­um þau ár sem Sig­ur­berg­ur var við stjórn­völ­inn. Reykja­vík­ur­meist­ara­tit­ill haustið 1980 var eft­ir­minni­leg­ast­ur, þó að ekki væri hann stærst­ur. Þetta var vet­ur­inn sem Sig­ur­berg­ur stýrði hinu unga ÍR liði til sig­urs í 2. deild­inni jafn­framt því að þjálfa hið sig­ur­sæla Framlið í 1. deild­inni. Í Reykja­vík­ur­mót­inu var leikið í 2. riðlum og svo fór að ÍR og Fram mætt­ust í úr­slita­leik.

Höfuðverk­ur þjálf­ar­ans var því tölu­verður, en Sig­ur­berg­ur leysti úr því eins og öðru. Svo fór að ÍR sigraði, öll­um að óvör­um, nema okk­ur sjálf­um og mögu­lega Sig­ur­bergi. Á þess­um árum var Sig­ur­berg­ur líka landsliðsþjálf­ari kvenna og við vor­um marg­ar ÍR stelp­urn­ar sem stig­um okk­ar fyrstu skref með landsliðinu á þess­um árum.

Þegar Sig­ur­berg­ur var ráðinn þjálf­ari okk­ar í ÍR feng­um við meira en þann besta í brans­an­um. Við eignuðumst líka frá­bæra fyr­ir­mynd og góðan vin. Á þess­um árum mynduðust vináttu­bönd sem héldu mun leng­ur en sam­bandið á hand­bolta­vell­in­um.

Jör­und­ur Áki Sveins­son knattspyrnuþjálfari og fyrrverandi tengdasonur Sigurbergs segir meðal annars:

„Ég leit upp til hans í mörgu. Íþrótt­irn­ar skipuðu stór­an sess í lífi okk­ar beggja, enda fór það svo að ég lagði fyr­ir mig íþrótta­kennslu og þjálf­un, að miklu leyti und­ir áhrif­um frá hon­um.

Sam­band þeirra Gunnu var ein­stakt. Það er erfitt að tala um það í þátíð þar sem maður sá þau aldrei öðru­vísi en Begga og Gunnu. Það eru ör­ugg­lega ekki marg­ir dag­ar þar sem þau hafa verið hvort án ann­ars á lífs­leiðinni. Sam­band sem byggðist á trausti, heiðarleika og ekki síst vináttu. Alltaf jafn ást­fang­in.  Það sást hvað best í þeim öm­ur­legu veik­ind­um sem hann glímdi við síðustu ár en alzheimerssjúkdómurinn er and­styggi­leg­ur sjúk­dóm­ur sem hef­ur ekki síður áhrif á aðstand­end­ur. Þar stóð Gunna vakt­ina af mik­illi prýði, ásamt börn­um þeirra og fjöl­skyld­um.“ Þá segir Jörundur Áki

„Að lok­um lang­ar mig að minn­ast þessa góða manns með stuttri sögu. Eitt sinn fór­um við á tón­leika, ásamt Gunnu og Dísu, á skemmti­staðnum Broadway með hljóm­sveit­inni Nazareth, hljóm­sveit sem ég þekkti ekki mikið, en ég kannaðist við eitt, tvö lög. Nema hvað að minn maður mætti í ökklasíðum leður­frakka, í Roll­ing Stones-bol og pantaði sér að sjálf­sögðu viskí um leið og við kom­um inn. What a man!“

Gunnsteinn Skúlason fyrrverandi landsliðsmaður segir:

„Sig­ur­berg­ur var af­burða hand­boltamaður, spilaði í horn­inu í sókn­inni og á miðjunni í varn­ar­leikn­um, senter eða sweeper, hand­leggja­lang­ur og náði oft­ar en ekki að trufla sókn­ar­leik and­stæðing­anna.

Það var gott að vera með Sig­ur­bergi í liði, stutt í brosið, ávallt til­bú­inn að leggja sig all­an fram fyr­ir fé­lag­ana enda íþróttamaður af lífi og sál.“

Þór­dís Lóa Þór­halls­dótt­ir borgarfulltrúi Viðreisnar segir:

Sig­ur­berg­ur og fjöl­skylda eiga al­veg sér­stak­an stað hjarta mínu. Þótt árin séu mörg síðan hann þjálfaði okk­ur ÍR-stelp­urn­ar, þá átt­um við í hon­um hvert bein. Fyr­ir unga stúlku í íþrótt­um á sjö­unda ára­tugn­um þar sem fyr­ir­mynd­ir í kvenn­aíþrótt­um voru fáar, þá hafði Sig­ur­berg­ur al­veg sér­stakt lag á að hvetja okk­ur áfram, kenna og leiðbeina. Líka mig, sem var sann­ar­lega ekki stór­stjarna í hand­bolta.

Eitt sinn, þegar mér fannst ekk­ert ganga upp hjá mér í bolt­an­um, spurði ég hann hvort ég ætti ekki bara að hætta í hand­bolta og ein­beitta mér að skíðaíþrótt­inni. Þá tók hann mig til hliðar og sagði ákveðið en af hlýju,

„Lóa mín þú mátt aldrei gleyma að þetta er hópíþrótt og þú ert afar mik­il­væg fyr­ir liðið, þín tæki­færi koma.“

Ég lærði þarna mik­il­væga lex­íu sem hef­ur fylgt mér alla tíð síðan sem er að maður er aldrei einn um ár­ang­ur, við vinn­um alltaf sam­an í liði.

Sig­ur­berg­ur var sann­ur íþróttamaður sem hef­ur haft mik­il áhrif á okk­ur, hvort held­ur þau okk­ar sem hann þjálfaði eða kenndi. Við mun­um aldrei gleyma hon­um því minn­ing um góðan íþrótta­mann lif­ir í hjarta okk­ar.“

„Loksins eftir 18 ára bið Íslenzkur sigur.“ Svo hljóðaði fyrirsögn Þjóðviljans þann 9. apríl 1968 en deginum áður hafði íslenska karlalandsliðið í handbolta unnið frækinn fimm marka sigur á Dönum, lokatölur leiksins 15-10. Var þetta í fyrsta sinn sem Ísland vann Danmörku í handbolta en sigurinn kom rúmu ári eftir að íslenska karlalandsliðið í knattspyrnu hafði tapað 14-2 gegn Dönum.\"

Guðmund­ur B. Ólafs­son, formaður HSÍ, skrifaði kveðju fyrir hönd HSÍ

„Oft er spurt hvað valdi því að ís­lensk hand­bolta­landslið nái langt á alþjóðavett­vangi. Svarið er keppn­is­skapið og að standa sig vel á velli fyr­ir land og þjóð, berj­ast, hvetja og eig­in­leik­inn að gef­ast aldrei upp. All­ir þess­ir kost­ir sam­einuðust í Sig­ur­bergi og ef það var ekki hann sem var upp­hafsmaður af þess­um leikstíl þá hélt hann hon­um sann­ar­lega á lofti og miðlaði til annarra. All­ir nema and­stæðing­arn­ir hrif­ust af keppn­is­skapi hans hvort sem það voru þeir, sem spiluðu með hon­um í liði eða þeir sem fylgd­ust með.

Sig­ur­berg­ur hafði góða nær­veru og mikla sam­skipta­hæfni. Hann var mik­ill íþróttamaður, kenn­ari og þjálf­ari og hafði gam­an af að miðla þekk­ingu sinni.

Sem gutti man ég vel eft­ir Sig­ur­bergi í Fram bún­ingn­um og enda voru þeir all­ir stjörn­ur í mín­um aug­um. Á árum áður var hann einn af bestu hand­knatt­leiks­mönn­um Íslands og fastamaður í landsliðinu. Hann var af­burðar varn­ar­maður og fjöl­hæf­ur í sókn. Í fót­bolta var hann varn­ar­maður og frá­bær skallamaður.

Sig­ur­berg­ur lék 88 lands­leiki í hand­bolta og skoraði 66 mörk í þeim á ár­un­um 1967-1978. Hann var 19 ára, er hann lék sinn fyrsta leik gegn Tékk­um í byrj­un des­em­ber 1967.

Sig­ur­berg­ur þjálfaði marga yngri flokka hjá Fram og hjá fleiri liðum, bæði í hand­bolta og fót­bolta. Hann þjálfaði mig og fé­laga mína í 4. flokki í fót­bolta og er mér ávallt minn­is­stætt hve mikla áherslu hann lagði á að við vær­um hvetj­andi hver við ann­an. Þannig skapaði hann mikla sam­heldni og bar­áttu í liðinu, sem skilaði ágæt­um ár­angri, því eft­ir á að hyggja vor­um við ekki bestu fót­bolta­menn lands­ins á þeim tíma.

HSÍ á Sig­ur­bergi mikið að þakka fyr­ir gott og óeig­ingjarnt starf í þágu hand­bolt­ans.

Minn­ing hans lif­ir og megi landsliðsmenn framtíðar­inn­ar taka fram­komu, bar­áttu­anda og keppn­is­skap hans sér til fyr­ir­mynd­ar.

HSÍ send­ir inni­leg­ar samúðarkveðjur til fjöl­skyldu hans.“

Jón Hjaltalín Magnús­son skrifar kveðju fyrir hönd Sam­tak­a ís­lenskra ólymp­íufara:

Íþrótta­leiðtog­inn Bene­dikt G. Waage sagði að eitt af mark­miðum íþrótta­hreyf­ing­ar­inn­ar væri að gera drengi að mönn­um og menn að góðum drengj­um. Sig­ur­berg­ur Sig­steins­son var heiðursmaður og svo sann­ar­lega dreng­ur góður bæði inn­an og utan vall­ar.

Fyrrverandi landsliðskonur skrifa:

Við kveðjum Sig­ur­berg með mikl­um söknuði, þenn­an ynd­is­lega vin sem við höf­um þekkt í yfir 40 ár. Hann þjálfaði okk­ur í hand­knatt­leiks­lands­liðinu á ár­un­um um og eft­ir 1980. Það fyrsta sem við tók­um eft­ir við fyrstu viðkynn­ingu var hversu góða nær­veru hann hafði. Fast­ur fyr­ir en aldrei þurfti hann að brýna raust­ina til að koma sín­um skila­boðum áleiðis. Ávallt með mik­inn metnað fyr­ir hönd okk­ar stelpn­anna og að halda okk­ur í góðu formi yfir sum­ar­tím­ann var ekki und­an­skilið. Stutt var í brosið fal­lega og hvatn­ingu frá hon­um.

Bítl­arn­ir voru bandið hans og Lennon var hans maður og við kölluðum Sig­ur­berg stund­um „Lennon“,

„Count your age by friends, not years. Count your life by smiles, not tears.“ (John Lennon)

Ótal minn­ing­ar streyma fram þegar horft er yfir far­inn veg, landsliðsferðir, æf­ing­ar, hlát­ur, grát­ur og sigr­ar, en fyrst og fremst var Sig­ur­berg­ur ekki ein­göngu frá­bær þjálf­ari held­ur einnig ein­stak­lega góður vin­ur og fé­lagi. Hann mun alltaf eiga sér­stak­an stað í hjarta okk­ar og við minn­umst hans með mikl­um hlýhug.

Björg Elín Guðmunds­dótt­ir, Erla Rafns­dótt­ir, Erna Lúðvíks­dótt­ir, Guðríður Guðjóns­dótt­ir, Ing­unn Bernót­us­dótt­ir, Kol­brún Jó­hanns­dótt­ir, Mar­grét Berg Theo­dórs­dótt­ir, Sigrún Blómsterberg.

Í kveðju frá Fram segir:

Sig­ur­berg­ur var dreng­ur góður og leit yf­ir­leitt á björtu hliðarn­ar og þá var oft­ar en hitt stutt í spaugið. Það var ávallt mik­il mús­ík í kring­um hann, en Sig­ur­berg­ur átti eitt glæsi­leg­asta plötusafn lands­ins. Upp­á­halds­hljóm­sveit hans var The Shadows og Cliff Rich­ard. Þar var átrúnaðargoðið Hank Mar­vin. Hann og Sig­ur­berg­ur áttu það sam­eig­in­legt að leika af fingr­um fram þegar þeir komust í ham; Mar­vin með gít­ar­inn, Sig­ur­berg­ur með knött­inn!

Þorkell Máni Pétursson, útvarpsmaður á X977 skrifar fallega grein um Sigurberg og hans fjölskyldu á Vísir.is:

,,Allir sem mig þekkja vita að ég vann í lottóinu þegar mér voru úthlutaðir foreldrar. Það sem færri vita hinsvegar er að ég fékk bónus vinninginn líka þegar almættið úthlutaði mér nágrönnum,“ skrifar Máni og bætir við á öðrum stað:

,,Sigurbergur var íþróttagoðsögn, búinn að spila fyrir bæði landsliðið í fótbolta og handbolta.“

Þá segir Máni einnig:

,,Í endaraðhúsinu lærði maður líka að meta tónlist og veit ég að ég er ekki sá eini sem fékk áhuga á tónlist þar. Enda var Sigurbergur gríðarlegur tónlistarunnandi og átti glæsilegt plötusafn. Ósjaldan var einhver plata á fóninum og Diet Pepsi í glasi þegar maður kom í heimsókn. Sigurbergur drakk svo mikið Diet Pepsi að þegar Ölgerðin hætti að selja það fyrir 10 árum þá gerði ég eiginlega ráð fyrir að það hefði verið vegna þess að hann hætti að drekka það.“

 Máni kveður goðsögnina sem snerti svo marga djúpt á lífsleið sinni með þessum orðum:

,,Elsku Sigurbergur þangað til næst. Ég bið að heilsa í Himnaríki og við sjáumst þegar minn tími kemur og ræðum um íþróttir og tónlist.“

Sonur Sigurbergs heitir Sigsteinn oft kallaður Steini í Lottu. Í viðtali við DV árið 2018 sagði orðrétt:

„Hann segist hafa afar gaman að því sem hann fæst við en þann stór skugga ber þó á að faðir hans er að glíma við Alzheimer-sjúkdóminn illvíga. Hann segir að það sé afar mikilvægt fyrir einstaklinga að leita sér hjálpar ef  einhver einkenni láti á sér kræla.

„Það er rosalega mikilvægt fyrir alla aðila að sjúklingurinn fái strax greiningu og sé meðvitaður um þá vegferð sem er að hefjast. Ef sjúkdómurinn fær að krauma óáreittur of lengi þá byrjar afneitun sjúklingsins og það brýst oft út í reiði og biturð.“

Þá sagði Steini einnig:

„Það hefur tekið afar mikinn toll af fjöskyldunni, sérstaklega mömmu. Fjölskyldan mín er mjög náin. Ég elska foreldra mína og systur útaf lífinu og því er hrikalega erfitt að fylgjast með þessum eyðileggingarmætti sem Alzheimer-sjúkdómurinn hefur í för með sér. Foreldrar mínir eru hetjurnar mínar og það er afar sárt að fylgjast með þessum hræðilega sjúkdómi taka pabba yfir og geta ekkert að gert.“