Innanríkisráðuneytið og Neytendasamtökin skrifuðu í gær undir þjónustusamning sem gildir út árið 2017. Hliðstæðir samningar hafa verið gerðir síðustu árin. Framlag ráðuneytisins til samtakanna verða rúmar 16 milljónir króna á þessum tíma. Í tilkynningu segir að fénu eigi að verja til að standa straum af kostnaði við leiðbeiningarþjónustu og kvörtunarþjónustu samtakanna, kostnaði við úrskurðarnefndir og við samning um Evrópsku neytendaaðstoðina.
Nú vill svo til að Neytendastofa er starfandi á vegum ríkisins og þar fer fram víðfemt starf. Á vefsíðunni segir: „Ráðgjöf og aðstoð við neytendur færð þú hjá Neytendastofu. Svör um neytendalán, skilarétt og útsölur, mælieiningar og margt fleira finnur þú hér“. Þetta er margt það sama og Neytendasamtökin sinna.
Neytendastofa sem heyrir undir innanríkisráðuneytið hefur umfram frjáls félagasamtök, ýmis tæki og tól til að sjá til þess að lögum sé framfylgt. Hún getur t.d. sett á stjórnvaldssektir vegna brota á lögum um viðskiptahætti og markaðssetningu. Þá starfa opinberar kærunefndir undir Neytendastofu sem vinnur einnig með öðrum evrópskum neytendastofum og birtir margvíslegar skýrslur um markaðsöryggi og neytendavernd.
Þá fer þar fram lögfræðileg ráðgjöf til almennings um réttindi neytenda, öryggi vöru, eftirlit með löggildum mælitækjum og fleira og fleira.
Margs konar starf fer fram innan Neytendastofu þar sem 15 sérfræðingar eru að störfum. Næsta víst er að þar fari fram ýmislegt það sama og hjá Neytendasamtökunum, aðallega hvað varðar kvörtunarþjónustu og lögfræðilega aðstoð.
Spurningarnar eru þá tvær: Hvers vegna er ríkisvaldið að leggja til margar milljónir í þjónustu utan kerfisins sem þegar er unnin og er á fjárlögum? Og hvaða bit er í Neytendasamtökum sem varla munu nokkurn tíma slá á höndina sem fæðir þau?
