Orkuauðlindir landsins, að frátöldum jarðhita til upphitunar, eru nánast þýðingarlausar fyrir íslenskt efnahagslíf. Það stafar af þeirri stefnu núverandi stjórnvalda að beina arðinum af þeim í vasa þeirra sem auðlindirnar nýta.
Þetta fullyrðir Indriði H. Þorláksson, fyrrverandi ríkisskattstjóri í pistli á veftímaritinu Herðubreið í dag, en í grieninni fer hann yfir helstu kennitölur um raforkusölu, stóriðju, mannafla, verðmæti og skattaundanskot. Tilefnið eru þau ummæli forsætisráðherra, að frekari virkjanir, þvert á gildandi lög um nýtingu orkunnar, séu forsenda fyrir launahækkunum í landinu, sem Indriði segir vera eina dapurlegustu tilraun til að "réttlæta náttúruofbeldi stóriðjusinna."
Indriði skrifar: "Áttatíu prósent raforkuframleiðslu í landinu, sem er um 13.000 gígawattstundir, eru seldar til stóriðju. Sú sala skilar Landsvirkjun litlu ef nokkru meira en fjármagnskostnaði. Söluverðmæti áls mun vera nokkuð yfir 200 milljörðum króna. Þegar greiddur hefur verið hráefnakostnaður og annar rekstrarkostnaður en laun og fjármagnskostnaður standa eftir um 60 milljarðar króna. Um 17 milljarðar fara í laun og launatengd gjöld. Afgangurinn fer í fjármagnskostnað og hagnað eigenda sem laumað er óskattlögðum úr landi."
Og hann heldur áfram: "Þessir 17 milljarðar (og einhver smáviðbót vegna svokallaðra afleiddra starfa) eru eina hlutdeild landsins í þeim verðmætum sem stóriðjan skapar. Það er um 1% þjóðartekna. Hvað þarf margar Skrokkölduvirkjanir til að auka þjóðartekjur og bæta hag almennings með nýjum stóriðjuverum? Væri ekki ráðlegt að svara því áður en náttúruverðmætum er fórnað erlendum auðhringjum?"
Indriði H. Þorláksson var aðstoðarmaður Steingríms J. Sigfússonar í tíð hans sem fjármálaráðherra og þá formanns Vinstrihreyfingarinnar græns framboðs sem mjög hefur barist gegn frekari virkjanauppbyggingu á Íslandi.
