„Fleiri hundruð Íslendinga bíða eftir valkvæðum aðgerðum á borð við liðskipti, efnaskipta- og augasteinsaðgerð. Þrátt fyrir orðalagið er erfitt að halda því fram við fólkið sem bíður aðgerðanna að nokkuð sé valkvætt við þær. Lífsgæði fólksins velta á því að það fái þessa þjónustu og biðin eykur bæði þjáningu og kostnað,“ segir Hanna Katrín Friðriksson í nýjum skoðanapistli í Morgunblaðinu.
Hanna Katrín líkir bið fólks við biðinni sem Svala Björgvinsdóttir söng um og gerði fræga aðeins ellefu ára gömul.
„Þótt biðin hennar hafi verið annars eðlis þá kemur lýsingin heim og saman við upplifun þeirra sem lengir eftir aðgerðum: „Það bara gerist ekki neitt.““
Að sögn Hönnu Katrínar er miðgildi biðtíma hér á landi fjórum sinnum hærra en í Danmörku. Þetta þurfi ekki að vera svona.
„Við höfum bæði aðstöðuna og mannauðinn til að grynnka verulega á biðlistunum. Fyrirstaðan er að ríkisstjórnin hefur ekki heimilað samninga við sjálfstæða aðila um að framkvæma nákvæmlega sömu aðgerðir og fólk er látið sækja ytra, með tilheyrandi kostnaði, áhættu og óþægindum,“ segir Hanna Katrín meðal annars.
Hnífurinn í kúnni standi hjá Sjálfstæðisflokknum, Framsókn og Vinstri-græn sem hafi ítrekað fellt tillögur Viðreisnar í tengslum við fjárlögin um að koma til móts við þennan hóp sem bíður.
Hanna Katrín segir frumvarp Viðreisnar setja þarfir sjúklinga í forgang, stytta biðlista og spara ríkissjóði óþarfa kostnað.
„Þetta snýst fyrst og fremst um greiðsluþátttöku stjórnvalda því á meðan ekkert er gert, og á meðan biðin styttist ei neitt, er sístækkandi hópur sem velur að borga fyrir aðgerðir úr eigin vasa. Neyðist jafnvel til þess. Það kallast í daglegu tali tvöfalt heilbrigðiskerfi - og þessi ríkisstjórn er komin vel á veg með að setja það á fót hér á landi. Það má ekki gerast,“ segir Hanna Katrín að lokum.
