Össur Skarphéðisson alþingismaður lætur að því liggja í nýrri fésbókarfærslu sinni að forsætisráðherra hafi samið herfilega af sér í viðskiptum sínum við hrægammasjóðina sem hafi allir búist við mun verri kjörum en þeir svo fengu.
\"Á Alþingi hef ég bent á að með ólíkindum sé hversu fljótir “hrægammasjóðir” Sigmundar Davíðs hefðu verið að fallast á tilboð ríkisstjórnar hans í viðræðunum, sem mánuðum saman fóru fram við “hrægammana” í Lundúnum,\" skrifar Össur og bætir við: \"Það var Bjarni Benediktsson sem að lokum var nógu ærlegur til að upplýsa um viðræðurnar á Alþingi.\"
Hann kveðst hafa spurt fjármálaráðherra hvort hinar jákvæðu undirtektir “hrægammasjóðanna” bentu til að ríkisstjórnin hefði samið af sér. Það væri altént mat þeirra fjölmiðlamanna sem gerst þekktu til innviða hrægammasjóðanna - og vitnar þar til skrifa Þorbjörns Þórðarsonar í Fréttablaðinu sem einmitt hafi skrifað eftirfarandi: \"En sú ofsagleði sem einkennt hefur umræðu um samkomulag við kröfuhafa föllnu bankanna vekur hjá manni ugg. Afhverju eru þeir svo ánægðir,\" hafi Þorbjörn spurt.
Og Össur skrifar enn: \"Rétt er að rifja upp að í upphafi máls talaði Sigmundur um stöðugleikaskatt upp á 1200 milljarða. Þeir fóru svo ofan í 1000 milljarða. Hann “gleymdi” að geta þess að “hrægammarnir” – sem heita nú “aðilar” í munni forsætisráðherra - gátu keypt sig undan skattinum með sérstökum stöðugleikaframlögum. Þau eru langtum minni en skatturinn. “Hrægammarnir” munu því aldrei þurfa að greiða neitt í líkingu við það sem blessaður forsætisráðherrann hélt fram í upphafi. - Bjarni, sem heldur sig betur við jörðina, gerir þó ráð fyrir einungis 4-450 milljörðum. Röntgenlýsing þingsins teiknar til þess að jafnvel sú tala skili sér varla í ríkissjóð.\"
Og þetta er niðurstaða Össurar: \"Eitt er þó ljóst. “Ofsagleðin” sem fréttahaukurinn Þorbjörn finnur hjá kröfuhöfunum yfir tilboði Sigmundar og ríkisstjórnarinnar bendir eindregið til að “hrægammarnir” hafi átt von á því að þurfa að greiða miklu hærri upphæð og sleppa miklu verr frá málinu. “Ofsagleðin” bendir til að þeir liti á niðurstöðuna sem happdrættisvinning. Þetta vekur einum sjóaðasta fréttamanni á vorum tímum réttilega “ugg.” Skýringunni á “ofsagleðinni” skýtur hann á loft í eftirfarandi spurningu: “Er það vegna þess að íslenska ríkið samdi af sér?”
