Sigurður G. Guðjónssonar, verjandi Sigurjóns Þ. Árnasonar, fyrrverandi bankastjóra Landsbankans telur að þriggja og hálfs árs Hæstaréttardómur yfir skjólstæðingi hans í gær muni sefa reiði almennings. Rök dómsins séu þó bæði stórfurðuleg og hættuleg.
Sigurður skrifar harðorða umsögn um dóminn á fésbókarsíðu sína - og er vart runnin reiðin þegar tilskrifið hefst: \"Rannsókn málsins hófst gagnvart umbjóðanda mínum 10. júlí 2009, eða fyrir liðlega 6 árum. Þessi langi málsmeðferðartími var af Hæstarétti ekki talinn úr hófi fram og leiddi því ekki til refsimildunar. Ég á von á því að með þessum dómi hafi Hæstarétti tekist að sefa reiði almennings vegna bankahrunsins, eins og stefnt var að með setningu laga um embætti sérstaks saksóknara í desember árið 2008, og án efa er víða fagnað í kvöld,\" skrifar lögmaðurinn í gær.
Hann heldur áfram: \"Þegar dómur Hæstaréttar er lesinn og krufinn kemur berlega í ljós að litlu skipta fræðin, sem kennd eru í háskólum þessa lands um mannréttindi sakaðra manna og enn minna máli skipta reglur um sönnun í sakamálum, m.a. sú grundvallarregla að alla vafa í sakmálum skuli meta sakborningi í hag. Í umboðssvikaþætti málsins lá fyrir eitt skjal með fangamarki umbjóðanda míns.
Umbjóðandi minn hefur líka ávallt gengist við því að hafa lánað Imon fé 30. september 2008 með veði í stofnfjárhlutum í Byr sparisjóði og hlutabréfum í Landsbanka Íslands hf., sem Imon var að kaupa. Þessa lánveitingu byggði umbjóðandi minn á útreikningum sérfræðings á fyrirtækjasviði Landsbanka Íslands hf., sem þekkti málefni Imon betur en nokkur annar innan Landsbanka Íslands hf. Með umbjóðanda mínum stóð að lánveitingunni framkvæmdastjóri fyrirtækjasviðs, sem einnig hlaut dóm í dag fyrir umboðssvik.
Hæstaréttur kemst að þeirri niðurstöðu að umbjóðandi minn og framkvæmdastjórinn hafi við lánveitingu til Imon ekki brotið útlánareglur Landsbanka Íslands hf. Umbjóðandi minn og framkvæmdastjórinn fóru með öðrum orðum ekki út fyrir heimildir sínar til lánveitinga. Þar með skorti að fullnægt væri einu af refsiskilyrðum umboðssvika. Öllum refsiskilyrðum ákvæðisins þarf að vera fullnægt svo sakfellt verði. Þegar af þeirri ástæðu bar að sýkna umbjóðanda minn og framkvæmdastjórann af umboðssvika ákærunni, eins og gert var í héraði.
Hæstiréttur kemur sér fram hjá þessu með röksemdafærslu, sem í senn er stórfurðuleg og hættuleg, því rétturinn segir að umbjóðanda mínum og framkvæmdastjóranum hafi borið að líta til annarra reglna, jafnt skráðra sem óskráðra við lánveitinguna.
Þetta er alveg ný tíðindi því Hæstiréttur sýknaði fyrir nokkrum árum sparisjóðsstjóra af umboðssvikum, þar sem ákæruvaldinu tóks ekki að sanna að sparisjóðsstjórinn hefði brotið neinar reglur eða munnleg fyrirmæli stjórnar sjóðsins.
Nú þarf ákæruvaldið ekki að sanna lengur að refsiskilyrðum umboðssvika sé fullnægt því í fórum Hæstaréttar eru til óskráðar reglur sem grípa má til þegar allt um þrýtur, og nauðsyn er á að koma mönnum bak við lás og slá, svo markmiðum með setningu laga um embætti sérstaks saksóknara verði náð.
Auðvita mun ég fá yfir mig hellings skítkast vegna þessara skrifa. Til að taka af allan vafa um að hér sé ekki bara á ferðinni orðræða tapsárs lögmanns skal eftrifarandi tekið upp úr ritinu Stjórnskipunarréttur Mannréttindi, eftir Björgu Thorarensen, sem út kom í Reykjavík, árið 2008, bls. 275.
,,Í 2. mgr. 70. gr. stjskr. er manni, sem borinn er sökum um refsiverða háttsemi, tryggður réttur til að vera talinn saklaus þar til sekt hans hefur verið sönnuð. Er þetta ein mikilvægasta undirstöðuregla á sviði sakamálaréttarfars í öllum réttarríkjum og birtist hún í 2. mgr. 6. gr. MSE og 2. mgr. 14. gr. SBSR. Þótt hún hafi verið ein af meginreglum sakamálaréttarfars hér á landi um langt skeið er hún ekki orðuð sérstaklega í lögum um meðferð sakamála. Í 108. gr. sml. birtist á hinn bóginn mikilvægur þáttur í henni, en þar er mælt fyrir um að sönnunarbyrði um sekt sakbornings og atvik sem telja má honum í óhag hvíli á ákæruvaldinu ( in dubio pro reo) Er gengið út frá því að takist ákæruvaldinu ekki að sanna sekt sakbornings verði að dæma hann sýknan.\"
Í máli sérstaks saksóknara gegn umbjóðanda mínum hefur þessu verið rækilega snúið við af Hæstarétti í nafni réttrar túlkunar á umboðssvikaákvæðinu og hann dæmdur sekur þar sem honum tókst ekki að sanna sakleysi sitt m.a. með því að benda á að hann hefði farið eftir öllum skráðum, óskráðum og óþekktum reglum um lánveitingar,\" skrifar Sigurður G. Guðjónsson, verjandi Sigurjóns Þ. Árnasonar sama dag og skjólstæðingur hans var dæmdur af Hæstarétti í þriggja og hálfs árs fangelsi.
