Sagnameistarinn Einar Kárason viðurkenndi það fúslega í viðtalsþættinum Mannamáli í gærkvöldi að hann hefði verið óalandi og erfiður krakki og fyrirferðin hefði ekki elst af honum fyrr en seint á unglingsárum.
Hann hefði verið minntur á þessi ósköp fyrir fáeinum árum þegar skólafélagar hans úr barnaskóla komu saman, en þar hefði hann séð einn mann sem hann kannaðist lítillega við og spurði hvort hann hefði nokkuð hætt í bekknum fyrr en aðrir; jú, hafi sá hinn sami svarað og sagt skýringuna vera þá að hann hefði ekki þolað við í sama bekk og Einar Kárason, hvorki hann né aðrir í bekknum hefðu nokkrun tíma getað einbeitt sér í tímum af ástæðum sem rekja mætti til endalausra afskipta Einars af kennsluháttum og orðalagi kennarans.
Þetta atvik hafi svo rifjað upp fyrir Einari þá feiknlegu staðreynd að einhverjir 14 úr hans bekk hefðu fallið eitt vorið á meðan hann fór sínu fram innan skólakerfisins, gersamlega friðlaus unglingurinn.
Hann hafi hvorki fylgt boðum né bönnum; fundist miklu merkilegra að hlusta á sjálfan sig en aðra og þá einkum sér eldra fólk á þessum árum enda hefði náttúrlega ekki verið saman að jafna hvað hann hefði haft mikið og merkilegt til málanna að leggja miðað við gráguggna kennara þessara regluföstu tíma á hans unglingstíð.
Fjörugt og líflegt samtal þeirra Einars og Sigmundar Ernis má sjá í heild sinni undir sjónvarpsflipanum á hringbraut.is, en þar er fjallað um tilurð Eyjabókanna og Sturlungakvartetts sagnamannsins, svo og þjóðareinkenni Íslendinga fyrr og síðar þar sem Einar fer á slíkum kostum að enginn má af missa.
