Sara Barðdal einkaþjálfari, áhrifavaldur og eigandi Hiitfit greindi frá því fyrir skömmu að hún ætlaði að hvíla sig á samfélagsmiðlum. Segir Sara að ástæðan sé fráfall móður hennar, Lindu Konráðsdóttur, en móðir hennar lést árið 2013. Sara bætir við að það hafi verið henni mikið áfall sem hún ætli nú að vinna í. Sara er í ítarlegu viðtali við helgarblað DV. Fylgjendur Söru voru hissa yfir tilkynningu hennar en segist hún hafa ýtt sorginni og áfallinu frá sér á sínum tíma og þurfi nú að takast á við þær tilfinningar.
Á meðan móðir hennar lá á dánarbeðinu eignaðist hún sitt fyrsta barn, Alexander. Móðir Söru greindist með brjóstakrabbamein sem á aðeins fimm árum tókst að dreifa sér þar til hún gat ekki meira og kvaddi heiminn, sex vikum eftir fæðingu fyrsta barna barns síns.
„Hún var svo spennt að fá að sjá hann og ég er handviss um að hún hafi náð að lengja líf sitt því hún var svo harðákveðin í að fá að hitta hann. Hún hafði svo gaman af börnum og þráði ekkert meira en að hitta fyrsta barnabarnið sitt“. Fljótlega eftir fæðingu drengsins hrakaði móðir Söru hratt. Hún viðurkennir að hún viti sjálf ekki hvernig hún hefði tekist á við sorgina ef ekki hefði verið fyrir Alexander. Hann veitti Söru gleði á þessum erfiðu og sáru tímum og en um leið ýtti hún burt erfiðum tilfinningum og vann ekki úr sorginni.
Voru bestu vinkonur
Sara segir móðir sína hafa verið sína bestu vinkonu. Þær hafi búið einar saman allt þar til Sara var orðin níu ára gömul. Strax eftir andlát móður sinnar hóf Sara að hreyfa sig af kappi og fór í kjölfarið í einkaþjálfaranám og stofnaði fyrirtæki sitt Hiitfit. Fljótlega varð Sara ólétt að seinni syni sínum Baltasar Mána sem fæddist árið 2016. Hægt og rólega fór hún þó að gera sér grein fyrir því að hún notaði dugnað sinn sem deyfingu gegn sorginni.
„Ef ég væri leið, sorgmædd eða reið þá væri eitthvað „að“, þannig að ég leyfði mér ekki að upplifa þessar tilfinningar.“
Að sama skapi tók Sara eftir því að ásamt því að deyfa niður sorgina þá átti hún einnig erfitt með að upplifa góðar tilfinningar.
„Ég sá að með því að bæla niður þetta vonda, var ég líka að bæla niður þetta góða. Mig langar ekki að lifa þannig og ákvað því að ég yrði að gera eitthvað í málunum. Núna er kominn tími til að stoppa og þora að finna. Ég sá tilvitnunina „To feel is to heal“ um daginn. Ætli það sé ekki mest ógnvekjandi parturinn fyrir mig,“
Sálin var farin að öskra
Þrátt fyrir að elska samfélagsmiðla segir Sara það vera álag að vera alltaf að hugsa um að vera til staðar fyrir annað fólk. Hún hafi sífellt verið bundin við það verkefni að hjálpa og hvetja aðra og að sál hennar hafi verið farin að öskra á hana að horfa inn á við.
„Samfélagsmiðlar eru góð leið til að flýja, við erum aldrei til staðar í núinu, alltaf með hugann inni í þessum tilbúna heimi. Um leið og það opnast tómt rými, grípum við í símann. Það er eins og fólk sé hrætt við að vera eitt með sjálfu sér, upplifa tómarúmið, upplifa hljóð. Þetta er ákveðinn flótti; að vera alltaf að líta út á við, hvað er að gerast í lífi annarra? Í stað þess að horfa á sig. Ég veit að það er mikil vanlíðan hjá fólki vegna samfélagsmiðla, það er að máta sitt líf við glansmynd annarra og bera sig saman við aðra. Þetta veldur erfiðleikum fyrir marga og þessi stöðuga hugsun um „að vera aldrei nóg“ er slítandi.“
Segist hún vera að læra að leyfa vondum tilfinningum að koma til þess að takast á við þær og að síðan hún hafi opnað sig um fjarveruna á samfélagsmiðlum hafi hún upplifað mikinn stuðning.
„Ég ætla að einblína á þetta verkefni næstu vikurnar, leyfa mér að gráta þegar ég þarf að gráta. Leyfa mér að vera leið, sorgmædd og upplifa allt sem kemur. Þegar mig langar að kyngja og ýta niður, að anda þá í staðinn og sleppa takinu. Því aðeins þannig kemst ég í gegnum þetta.“
Viðtalið í heild má nálgast í helgarblaði DV
