Þorsteinn Pálsson segir að margt sé líkt með aðstæðum Grikkja í dag og þegar Íslendingar fengust við sitt eigin fjármálahrun. Menn hafi gleymt því fljótt hverjir voru á móti samningum við lánardrottna landsins, jafnvel Seðlabankinn sjálfur, eins og hann bendir á.
Í nýjum pistli sínum á hringbraut.is veltir hann fyrir sér hvernig umræðan um vanda Grikkja vaggar á milli samkenndar með þeim og kröfunnar um að þeir taki til í eigin: \"Sumir saka ríki Evrópusambandsins um að virða ekki fullveldi Grikkja. Það er rökstutt með því að frekari lánveitingar eru bundnar skilyrðum um mikið aðhald í ríkisrekstri þvert á kosningaloforð gríska stjórnarflokksins,\" skrifar Þorsteinn og heimfærir gríska dramað á Ísland: \"Í íslensku samhengi getur staðhæfing af þessu tagi orðið svolítið skopleg. Sjálfstæðismenn greinir ekki á um að ábyrg ríkisfjármálastjórnun er forsenda fyrir velferð og stöðugleika. En þeir sem andvígir eru Evrópusambandsaðild telja hins vegar að þessi grundvallarafstaða eigi ekki við þegar Grikkland á í hlut.\"
Hann furðar sig nokk á þeirri íslensku umræðu að Evrópusambandið sé að pína Grikki til aðhalds, því hvað hafi annað gerst hér á landi en stórtækur niðurskurður til að mæta fjármálakrísunni haustið 2008: \"Það sýnir ekki málefnalegan styrk þegar efnahagsleg hugmyndafræði er látin víkja ef það er talið gefa stundarávinning í áróðri gegn frekara Evrópusamstarfi. Hitt er skiljanlegra þegar þeir sem almennt kæra sig kollótta um ábyrgð í ríksrekstri nota slíka röksemdafærslu. Það er samkvæmni í því.\"
Hann segir margt líkt með aðstæðum Íslendinga í hruninu og þeim veruleika sem nú blasi við Grikkjum: \"Litlu munaði haustið 2008 eftir hrun krónunnar fyrr á árinu og fall bankanna að þeir lokuðu eins og í Grikklandi. Fumlaus og markviss viðbrögð ríkisstjórnar Geirs Haarde og Ingibjargar Sólrúnar Gísladóttur komu í veg fyrir það þegar í óefni var komið. En að því leyti var eins á komið fyrir okkur þá og Grikkjum nú að við vorum allt í einu orðin öðrum háð. Í framhaldinu var samið við Alþjóðagjaldeyrissjóðinn og nokkrar Evrópuþjóðir um umfangsmikla lánafyrirgreiðslu.\"
Hann segir að því hafi farið fjarri að þessir samningar hafi gengið hljóðalaust fyrir sig hér heima þótt enginn véfengi í dag að þeir voru forsenda þess að Íslendingar spyrntu sér upp á við á ný: \"Seðlabankinn reyndi til að mynda að bregða fæti fyrir samningana. Hann varð þó að lokum að beygja sig fyrir einarðri afstöðu ríkisstjórnar Sjálfstæðisflokksins og Samfylkingarinnar. Stjórnarflokkarnir voru báðir fúsir að semja og axla ábyrgð á þeim aðhaldsaðgerðum sem sjóðurinn gerði kröfur um,\" skrifar Þorsteinn.
Og hann rifjar upp: \"Stjórnarandstaðan tók annan pól í hæðina. Framsókn leiddi afstöðu til málsins hjá sér. VG barðist á hinn bóginn hatrammlega á móti og taldi meðal annars að gengið væri of nærri fullveldinu. En hver var staðan eftir að ný ríkisstjórn hafði verið mynduð nokkrum mánuðum seinna? Sjálfstæðisflokkurinn stóð áfram með efnahagsáætluninni þó að hann væri kominn í stjórnarandstöðu. Samfylkingin taldi aðhaldsaðgerðir í ríkisfjármálum enn nauðsynlegar. VG sneri hins vegar við blaðinu. Þáverandi formaður VG tók meira að segja að sér á stóli fjármálaráðherra að framkvæma íhaldsráðin. Satt best að segja bar sú afstaða vott um ábyrga afstöðu við erfiðar aðstæður,\" bendir Þorsteinn á.
Og hann segir loks: \"Það er því verulega mikill munur á afstöðu vinstri stjórnarinnar hér á þessum tíma og grísku vinstri stjórnarinnar síðustu mánuði,\" skrifar Þorsteinn í nýjasta pistli sínum á hringbraut.is sem lesa má í heild sinni hér á forsíðu vefjarins.
