Ögmundur Jónasson, fyrrverandi ráðherra og þingmaður segir, í grein í Morgunblaðinu í dag, að hann sé loksins búinn að koma því í verk að skrá sig í þjóðkirkjuna, ekki vegna andúðar á henni heldur vildi hann standa utan trúfélaga.
„Nú loks kom ég því í verk. Ég var rétt kominn af unglingsaldri þegar ég sagði mig úr þjóðkirkjunni. Ekki vegna þess að ég hefði á henni andúð. Ég vildi einfaldlega standa utan allra trúarstofnana,“ skrifar Ögmundur.
Ögmundur segir að margt fagurt sé í flestum trúarbrögðum en segir að manneskjunni hafi tekist að afskræma flest trúarbrögð, eins og margt annað.
„Samkvæmt mínum skilningi geymir kjarni flestra þróaðra trúarbragða svipuð gildi og lífssannindi, og ef vilji er fyrir hendi gætum við auðveldlega sameinast um þau hverju nafni sem þau nefnast. Þannig er margt fagurt í flestum trúarbrögðum en manneskjunni hefur engu að síður tekist að afskræma þau eins og margt annað. Það er ofstækið, nái það að skjóta rótum, sem getur gert trúarbrögðin ill eins og dæmin sanna.“
Þá segir Ögmundur að hann vilji hafa það fyrirkomulag að draga úr vægi trúarstofnana en styrkja hófsöm og velviljuð öfl innan trúarbragðanna.
„Auðvitað á hver maður að geta iðkað þá trú eða stundað þá lífsskoðun sem hann vill. Sjálfur hef ég hins vegar viljað hafa fyrirkomulag sem dregur úr vægi trúarstofnana í hinu veraldlega lífi en styrkir jafnframt hin hófsömu og velviljuðu öfl innan trúarbragðanna. Og ekki er það til að styrkja hina hófsömu að gera þeim að eiga í stöðugu samkeppnisstríði um sálirnar við harðdræga upphrópunarsöfnuði.“
Ögmundur segir að fjölmiðlar á Íslandi hafi hvatt fólk að segja sig úr þjóðkirkjunni og að það jaðri við einelti.
„Þá hafði ég verið viðstaddur fimm jarðarfarir á litlu fleiri dögum. Kirkjurnar voru hlýjar og notalegar, hljómur orgelanna góður, kórarnir afbragð og fögur blessunarorð. Ekki er þetta þó einhlítt. Víða hefur meira að segja reynst erfitt að halda kirkjuhúsnæðinu í sæmilegu ásigkomulagi eftir að fólk tók að segja sig úr kirkjunni fyrir nær stöðuga hvatningu í ýmsum fjölmiðlum. Hefur í mínum huga þar jaðrað við einelti.“
Að lokum bendir Ögmundur á að borga sóknargjöld til þjóðkirkjunnar sé eins og að borga í verkalýðsfélag.
„Ég vil ekki borga til kirkju, sagði góðvinur minn við mig á dögunum. Það vildi ég ekki heldur, svaraði ég. En svo deyr mamma manns, þá vill maður að orgelið sé í lagi. Þetta er eins og að borga til verkalýðsfélagsins, bætti ég við, „maður er ekki alltaf sáttur, en félagið þarf að vera þarna og þá er um að gera að styrkja það og styðja til góðra verka“. Og þegar allt kemur til alls, þá er markmiðið með boðun kirkjunnar að styðja hið góða innra með okkur. Varla er það til ills í viðsjárverðum heimi.“
