"Þegar umræður hófust um mögulega aðild að Evrópusambandinu og myntbandalaginu var því haldið fram að sterk staða evrunnar útilokaði aðild Íslands. Nú hafa aðgerðir Seðlabanka Evrópu leitt til þess að evran hefur veikst og samkeppnisstaðan batnað að sama skapi. Þá er blaðinu snúið við: Íslendingar geta ekki tekið upp mynt sem fellur í verðgildi segja menn," skrifar Þorsteinn Pálsson í nýjasta pistli sínum á hringbraut.is sem fjallar um venjulega vindhanapólitík. Hann segir um myndtumræðuna: "Rökin eru færð til eftir sama lögmáli og vindhaninn breytir um stefnu," og segir tegudn umræðu vera dæmi um ístöðuleysi og rökþrot.
Þorsteinn segir verðgildi allra gjaldmiðla breytast. Reynslan sýni þó að stór myntsvæði séu stöðugri en þau smáu. "Við þurfum síðan að meta hvort meiri stöðugleiki er líklegri til að auka framleiðni fyrirtækja og bæta raunveruleg lífskjör launafólks fremur en sífelldar gengislækkanir eða höft," skrifar hann enn og segir: "Það er um þetta mat sem málefnaleg umræða ætti að snúast fremur en útúrsnúninga."
Hann heldur áfram: "Aðildarandstæðingar nota einnig þau rök að það sé andstætt íslenskum hagsmunum að eiga samstarf við bandamenn í Evrópu meðan sumir þeirra glíma við efnahagsþrengingar; reyndar af svipuðum toga og við höfum verið að ganga í gegnum. Ef allir aðrir fylgdu þessari hugmyndafræði hverjir ættu þá að eiga samvinnu við okkur?
Kenningin virðist ganga út á að Ísland eigi að skipta um bandamenn eftir skammtíma sveiflum á einstökum efnahagssvæðum. Þetta er utanríkispólitískur flautaþyrilsháttur; ótrúverðugur og ekki líklegur til árangurs.
Hitt mun reynast farsælla að ganga samhliða þeim þjóðum sem lengst hafa náð í því að þróa viðskiptafrelsi og neytendavernd. Stundum er meðbyr og stundum mótbyr. Utanríkisstefnan á hins vegar að ráðast af staðfestu um grundvallarsjónarmið eins og þessi.
Og segja má að þörfin á alþjóðlegu efnahagssamstarfi sé aldrei brýnni en einmitt þegar á móti blæs."
