Óhætt er að segja að ýmis ummæli Trausta Valssonar skipulagsfræðings í sjónvarpsviðtali í Kvikunni á Hringbraut rétt fyrir jól hafi vakið mikla athygli landsmanna, þá ekki síst þeirra sem búa í dreifðum byggðum.
Trausti gaf byggðatefnu síðustu 50 ára 0-1 í einkunn ef litið væri til þess misvægis sem orðið hefði á landinu. Í stuttu og einfölduðu máli sagt: Suðvesturhornið bólgnar, önnur landsvæði tapa.
Umræða fer nú fram á sérstökum þræði áhugafólks um byggðamál á facebook. Kveður Sigríður Svavarsdóttir sér hljóðs og segir: “Þetta er með ólíkindum, ég sá þáttinn í gær. Maður gæti haldið að hann [Trausti] byggi í gluggalausu húsi í Vesturbænum.“
Trausti blandar sér sjálfur í umræðuna og telur að Sigríður hafi misskilið.
„Ég sagði að stöðugt hallar á landsbyggðina. Með sama framhaldi tæmast margir landshlutar. Markmið byggðastefnunnar hefur því ekki náðst, s.s. hún hefur brugðist þegar til aðalmarkmiðs hennar er litið. Hvaða einkunn vilt þú gefa því?“
Trausti sem gaf út bók fyrir jólin, Mótun byggðar, segir að mikilvægt sé að gera áætlun til langs tíma, sem þó verði að skoðast og útfærast í minni tímaeiningum. „Mörg sveitarfélög gera t.d. aðalskipulag til 20 ára, en útfæra það í minni tímaeiningum.“
Blandar þá Fannar á Rifi sér í umræðuna og segir að byggðastefna landsins hvíli að mestu á að sjávarútvegurinn haldi uppi vinnu allt í kringum landið með sama hætti hefur/var gert fyrir síðustu áratugi. „Vandinn í þessu er að ungt fólk og þá aðallega konur, vilja ekki búa úti á landi því þær fá ekki vinnu sem hæfir þeirra menntun.“
Gísli Halldór Halldórsson, bæjarfulltrúi Ísafjarðarbæ, bendir einnig á áhugaverðan punkt: „Ríkið kemur nánast alltaf að því í aðalhlutverki að ákveða hvaða samfélög verða óhagkvæm þannig að fyrirtæki og íbúar flytji í burtu. Örfá dæmi: pósturinn og læknirinn norðan Djúps, fraktskipamiðjan í Reykjavík, þjónusta Póstsins, högun kvótakerfisins, snjómokstur á Ströndum, vegagerð á Vestfjörðum, rafmagnslínur, stóriðja og þannig mætti endalaust telja. Ríkið þarf að átta sig á þessu og marka stefnu þannig að slíkar ákvarðanir verði teknar vitandi vits með framtíðar hagsmuni lands og þjóðar að leiðarljósi, en ekki frá degi til dags og niðurstöður komi alltaf á óvart.“
