Blóðinu var tappað af íslenska þjóðarbúinu með útflutningi fjár fyrir hrun. Þetta segir Stefán Ólafsson, prófessor í félagsfræði við HÍ og formaður stjhórnar Tryggingastofnunar. Hann vill að bókhald verði opnað þannig að sjá megi hverjir eigi kröfur í þrotabú bankanna.
Hann segir að Panama-skjölin auki þekkingu okkar á því sem gerðist á Íslandi á áratugnum fram að hruni.
\"Við vissum auðvitað að tíðarandi og pólitík nýfrjálshyggjunnar sleppti öllu lausu í íslenska þjóðarbúinu. Græðginni héldu engin bönd. Brask varð að meginviðfangsefni atvinnulífs og fjármálageira. Fyrirtækjum og bönkum var drekkt í skuldum. Eignir voru losaðar út. Stjórnvöld stóðu hjá og hlógu þegar fjármálaráðherrann sagði: “Sjáið þið ekki veisluna drengir?” Á endanum féll þjóðarbúið undan þessu öllu. Kafnaði í skuldum og fjármálakerfið hrundi, með tilheyrandi byrðum fyrir almenna skattgreiðendur heimilanna. Enda skapa braskarar engin verðmæti. Þeir eru yfirleitt í hlutverki blóðsuganna. Sjúga til sín verðmæti sem aðrir hafa skapað. Þetta vitum við allt,\" segir Stefán í pistli.
\"En nú vitum við líka að Íslenskir braskarar voru stórtækari en flestir braskarar Vesturlanda í notkun erlendra skattaskjóla. Í stað þess að brauðmylsnur féllu af háborðum yfirstéttarinnar niður til pöpulsins á landinu bláa þá streymdi fjármagn í stórum stíl í erlend skattaskjól. Blóðinu var tappað af þjóðarbúinu. Svo þegar snillingarnir fóru á hausinn á Íslandi og áttu ekki fyrir skuldum þá reynast enn vera miklar eignir á leynireikningum þeirra í útlöndum – sem ekki er hægt að ganga að. Þar sýna skattaskjólin gildi sitt.\"
Prófessorinn segir að sennilega séu margir íslenskir “snillingar” í hópi “erlendu” hrægammanna sem kröfuhafar í þrotabúum bankanna.
\"Það getur ekki verið að fjölskylda forsætisráðherra sé eini aðilinn í landinu sem það á við um. Það hlýtur að vera eðlilegt að birta nöfn allra kröfuhafanna í þrotabú bankanna, sem nú á að leysa út með gjaldeyrisvarasjóði þjóðarinnar.\"
