Davíð Þór Jónsson, prestur Þjóðkirkjunnar, lét mikið að sér kveða með predikun sem hann flutti í Hofskirkju í Vopnafirði 1. janúar sl og einkennist af tæpitungulausri þjóðfélagsgagnrýni.
„Eins og fíkjutréð höfum við brugðist. Heimurinn einkennist ekki af réttlæti og réttvísi,“ sagði Davíð.
Hann sagði svo m.a.:
„Mismunun og misskipting gæða gegnsýra samfélög okkar. Laun þeirra hæst launuðu hækka, jafnvel afturvirkt, á sama tíma og biðröðum eftir mataraðstoð er ekki eytt og sjúklingar njóta ekki aðhlynningar. Þeir sem ræna „óverulegum fjárhæðum“, eins og það er orðað, úr banka með trefla fyrir andlitinu eru eltir uppi af þyrlum Landhelgisgæslunnar, á meðan þeir sem ræna banka inn að skinni og rúmlega það innan frá kaupa sér fjölmiðlaveldi fyrir ágóðann til að reka áróður fyrir hagsmunum sínum.“
Hér skýtur presturinn föstum skotum en ekki veiti af nú á tímum eins og næsti kafi ræðu hans er til vitnis um:
„Hræsni og skinhelgi vaða uppi. Varað er við hryðjuverkum á meðan við stöndum aðgerðarlaus álengdar og horfum upp á menn, konur og börn, sem eru að flýja þessa nákvæmlega sömu hryðjuverkamenn, fólk frá löndum þar sem þeir eru raunverulega að ganga berserksgang, drukkna í brimróti við Grikklandsstrendur. Jafnvel heyrist fullyrt að við eigum ekki að veita sveltandi og frjósandi fólki mat og húsaskjól af því að við getum ekki líka veitt því fyrsta flokks sálfræðiþjónustu,“ er m.a. þess sem presturinn sagði á á nýársdag með vísun til bankaránsins rétt fyrir áramót.“
Hægt er að fremja rán með ýmsum hætti eftir því sem fram kemur í predikuninni en hana má í heild lesa hér undir fyrirsögninni „Við höfum brugðist“.
