Davíð Þór Jónsson, prestur þjóðkirkjunnar, skaut þungum skotum á rasista og hluta innlendra stjórnmálamanna í predikun sinni um jólin í Eskifjarðarkirkju og Þingmúlakirkju.
„Á þeim tímamótum sem við stöndum núna, árið 2015 er að syngja sitt síðasta og þeir atburðir þess sem standa upp úr eru flóttamannavandi sem á sér enga hliðstæðu á vorum dögum og hryðjuverkavá, er auðvelt að fyllast geig gagnvart því hvert stefnir. Einkum vegna þess að þeir, sem ekki bara fylgjast með fréttum heldur eru einnig þokkalega vel að sér um sögu síðustu aldar eða þar um bil, hafa séð eitthvað í líkingu við þetta áður. Í kjölfar efnahagskreppu kemur úlfúð, tortryggni og sundrung. Veist er að minnihlutahópum. Mennta- og listamenn eru tortryggðir. Þjóðremba og lýðskrum eiga greiða leið að atkvæðum fólks og þannig í valdastöður. Þetta hefur nefnilega gerst áður. Og sporin hræða.“
Presturinn rifjaði upp í predikun sinni að síðast leiddi ástand af þessu tagi til heimsstyrjaldar þar sem 70 milljónir manna um heim allan létu lífið, hermenn sem óbreyttir borgarar. „Af þeim voru sex milljónir drepnar í þar til gerðum sláturhúsum, útrýmingarbúðum hönnuðum og reistum í þeim tilgangi einum að drepa ákveðið fólk, menn, konur og börn, að losa heiminn við heilan kynþátt manna, eins og hann væri ekki annað en rottuplága eða höfuðlúsafaraldur sem vinna þyrfti bug á með öllum ráðum. Það var ekki einu sinni svo gott að mannslíf væri einskis virði, það var beinlínis töluverðrar fyrirhafnar virði að losa heiminn við ákveðin mannslíf. Þau voru minna en einskis virði.“
Upphafið var tiltölulega sakleysislegt, sagði Davíð Þór næst.
„Fyrst var varað við fólki af ákveðnum uppruna og samneyti við það af því að þetta fólk blandaðist ekki öðrum og hélt fast í siði sína og venjur. Þá komu samsæriskenningarnar, fólk af þessum uppruna var allt þátttakendur í svívirðilegri ráðagerð um að knésetja hina göfugu menningu Vesturlanda.“
Síðar spyr presturinn:
„Hljómar þetta kunnuglega? Hafið þið rekist á eitthvað í líkingu við þetta í fjölmiðlum á árinu sem senn er liðið? Hafið þið orðið vör við málflutning hjá stjórnmálamönnum sem miðar beinlínis að því að næra og styrkja þessar kenndir, að kynt sé undir ótta og tortryggni í garð þess minnihlutahóps, sem kannski einmitt stendur höllustum fæti í samfélagi okkar fyrir, í von um vinsældir og atkvæði?“
Brýnir presturinn landsmenn til að óttast eigi hið ókunna.
„Mesta ógnin við öryggi Evrópu nú um stundir er lýðskrum, þjóðremba og skeytingarleysi almennra borgara. Sagan kennir okkur að slíku fylgir mun víðtækari tortíming og dauði en misstórum og miseinangruðum hópum vopnaðra brjálæðinga. Hryðjuverkamenn myrtu 148 Evrópubúa á árinu. Það er há tala, hærri en í fyrra og ástæðulaust að gera lítið úr henni. Sorg þeirra sem eiga um sárt að binda af þessum völdum er sár og raunveruleg.
Á þessu sama ári drukknuðu á þriðja þúsund Sýrlendinga í Miðjarðarhafinu við að reyna að bjarga lífi sínu frá styrjaldarátökum heima fyrir, á þriðja þúsund manns sem hefði mátt bjarga með því einu að opna dyr fyrir þeim. Þetta er að minnsta kosti fjórtánfalt hærri tala og enn minni ástæða til að gera lítið úr henni. Sorg þeirra sem eiga um sárt að binda af þessum sökum er jafnsár og jafnraunveruleg og hinna.
Meira en milljón Sýrlendingar eru á flótta í Evrópu á meðan meintar kristnar þjóðir álfunnar keppast sumar hverjar við að senda þessi skilaboð til þeirra hátt skýrt: „Komið ekki til mín, þér sem erfiðið og þunga eruð hlaðnir.“
Því sem okkur er heilagt er vissulega ógnað. En það eru ekki hryðjuverkamenn sem eru að drepa það. Leiðtogar myrkurs og dauða eru unnvörpum að láta okkur gera það sjálf. Og við erum í síauknum mæli að freistast til að trúa þeim og láta það eftir þeim til að bæta öryggi okkar – jafnvel þótt einfaldar eftirgrennslanir leiði í ljós að við höfum aldrei verið öruggari.“
