Fyrir ofan höfðagaflinn á rúminu á svefnherbergi ömmu og afa í Helgamagrastræti hékk falleg mynd af Jesú Kristi. Þar breiddi hann út faðminn í fölgrænum kyrtli, vel skeggjaður maðurinn með hárið niður á herðar.
Amma sagði mér að þessi mynd væri sér áminning um að vera góð við annað fólk; það væri kristnin í hennar huga - og helst vildi hún ekki hafa hana flóknari. Svo horfði hún stundum á mig með svip sem situr enn í minni og tjáði mér sínum milda rómi að trúna ætti fólk að eiga með sjálfu sér - og allra síst ætti það að hafa hana í flimtingum. Það væri enda svo, að henni fyndist, að þeir sem töluðu einna mest um trúna væru ekki endilega þeir trúuðustu. Best væri nefnilega að trúa í friði með sjálfum sér - og finna það á eigin skinni hvernig er að breyta rétt.
Ég hef stundum hugsað til þessara orða gömlu konunnar þegar digurmenni og orðhákar seinni tíma hafa talað um nauðsyn kristinna gilda í sömu andrá og þeir gjalda varhug við fólki sem reynir að flýja hingað til lands undan margs konar ósköpum og óáran.
Rétt eins og kristin gildi felist í því að halda öðru fólki frá sér.
Einhvern veginn sé ég skeggjaða manninn fyrir mér fyrir ofan höfðagaflinn á rúminu hennar ömmu setja í brýnnar við svona afbökun á hans helstu kennisetningu, því allt sem þú vilt að aðrir menn gjöri yður skalt þú vitaskuld gjöra þeim líka.
Eða er það ekki svo?
Viljum við ekki einmitt halda í akkúrat þessi kristnu gildi?
Eða eru þau bara til heimabrúks?
Maðurinn á myndinni er hvað kunnastur fyrir að hafa ekki farið í manngreinarálit. Hann opnaði faðm sinn fyrir öllum sem á vegi hans var, ekki síst smælingjunum og þeim undirokuðu og forsmáðu.
Mannkærleikur hans er kjarni kristninnar.
Sem við trúum enn, mörg hver.
Þess vegna skulum við ekki temja okkur að tala digurbarkalega um kristin gildi í sömu andrá og við segjum að fólkið megi ekki koma til okkar.
