Þegar ég hugsa heim til Íslands, eftir að hafa verið búsett svo lengi á erlendri grundu, blasir við mér misheppnað samfélag ójöfnuðar og óréttlætis, svo og einnig sú staðreynd að pólitíkin okkar er orðin að eyðimörk. Við megum þó eiga það sem þjóð að við höfum ekki enn tapað sköpunargleðinni.
Svona talar Steinunn Sigurðardóttir, skáldið sem svo víða hefur komið við á rithöfundarferli sínum sem brátt spannar hálfa öld, en hún er gestur Sigmundar Ernis í Mannamáli kvöldsins - og er fráleitt orðavant um eðli og hlutskipti ljóðmælandans, sem í hennar tilviki komst upp með það sem kona í karllægum ritheimi að leiða rómantíkina og ástina aftur til öndvegis í íslenskum kveðskap.
Í hennar tíundu ljóðabók, Af ljóði munt þú verða, sem kemur út um þessar mundir, sannast enn og aftur hvað henni tekst alltaf vel upp í að lýsa vandræðum þess að vera manneskja, en svo eru ljóðrænir sprettir hennar alltaf svo áreynsluausir og gráglettnir í ljúfsárum senum sínum að unun er að lesa aftur og enn.
Hún talar líka um miklvægi aðlögunarhæfninnar í skáldsagnaskrifunum, að geta komið sér fyrir í hvaða aðstæðum sem er og að njóta sín þar í krafti ímyndunaraflsins og sköpunargleðinnar, en einnig sársaukans, sem getur verið svo óskaplega nauðsynlegur, en tilviki hennar sem manneskju sé þar raunar af nógu að taka.
Og svo ræðir hún um einstakar konur sem hafa orðið á vegi hennar, svo sem Vigdísi Finnbogadóttur á forsetavaktinni og Heiðu Guðnýju á Ljótárstöðum, sauðfjárbóndans og náttúruunnandans sem veki nú athygli alls umheimsins fyrir viðhorf sín til umhverfisins. Og skáldkonunni sjálfri er ekki hlátur í huga þegar íslensk náttúra er annars vegar, stjórnvöld hafi ekki sýnt henni nokkurn sóma og telji jafnvel að það sé hægt að stífla hana og manngera til hins óendanlega þegar fyrir liggi að landsmenn þurfi ekki á meiri orku að halda; að nær öllu leyti fari hún til erlendra álhringja, svo aumt sem það nú sé fyrir náttúruperluna Ísland.
Mannamál byrjar klukkan 20:00.
