Óttar Guðmundsson geðlæknir rifjar upp fyrsta mótmælafund sinn í Bakþönkum í Fréttablaðinu í dag. Árið var 1949 mótmælin beindust gegn her í landinu og aðild ríkisins að Atlandshafsbandalaginu.
„Ég var liðlega ársgamall þegar Ísland gekk í Nató árið 1949. Móðir mín fór niður á Austurvöll til að mótmæla með mig í barnavagni. Þegar átökin brutust út og táragasið lagðist yfir Jón Sigurðsson, forðaði hún sér hóstandi og grátandi af vettvangi, rifjar Óttar upp.
Hann drakk andstöðuna við herinn og NATO í sig með móðurmjólkinni og varð herskár andstæðingur hernaðar og æsti sig á málfundum gegn hernum og Nató.
„Ég var heitur andstæðingur ameríska hersins og Atlantshafsbandalagsins. Engin hætta stafaði af Rússum enda voru þeir friðsamir mannvinir. Mamma var félagi í Menningar- og friðarsamtökum íslenskra kvenna sem studdu Moskvustjórnina. Foreldrar mínir voru í MÍR (Menningartengsl Íslands og Ráðstjórnarríkjanna) sem átti að stuðla að friði!“
Óttar hefur hins vegar alfarið skipt um skoðun:
„Árás Rússa á nágranna sína í Úkraínu er glæpur sem líkist innrás Þjóðverja á Pólland 1939. Forseti Rússlands er á heilagri vegferð til að vernda rússneska þegna,“ segir hann og líkur hugvekju sinni á þessari játningu:
„Í þessum hildarleik er gott að kúra undir Natóábreiðunni. Maður skammast sín fyrir að hafa verið svo barnalegur að halda að rússnesk útþenslustefna væri ekki til. Gamla slagorðið, Ísland úr Nató og herinn brott! hljómar í dag ósköp barnalega og í engu samhengi við veruleikann. Rússagrýlan er sprelllifandi með alla vasa fulla af kjarnorkuvopnum og hroka.“
