Mikil umræða hefur orðið jafnt innan landsteinanna sem utan vegna þeirra ummæla forsætisráðherra landsins, Sigmundar Davíðs Gunnlaugssonar, að ungir Íslendingar séu ekki að flýja stjórnarfar og spillingu.
Það gaf Ásta Guðrún Helgadóttir, þingmaður Pírata, í skyn á Alþingi í gær. Forsætisráðherra svaraði þá að þvert á móti hafi ungt fólk nú tækifæri til að skoða heiminn, ólíkt því sem áður var, þökk sé góðum aðstæðum í íslensku efnahagslífi.
Friðrik Weisshappel vert sem búið hefur lengi í Danmörku segir á eigin fésbók vegna orða ráðherrans:
„Flestum eða öllum sem ég hitti hér í Kaupmannahöfn er tíðrætt um að helstu ástæður flutninga séu að það sé komið með upp í kok af hegðun stjórnvalda, spilling er orðið sem langflestir nota til að lýsa ástandinu. Mín skoðun er sú að allt það versta sem þig grunaði eða áttir erfitt með að trúa er satt og rétt, klíkan stjórnar og er skítsama um fjöldann.“
Á facebook-þræðinum Fjölmiðlanördar hefur einnig orðið umræða um að forsætisráðherra landsins hafi skautað frjálslega framhjá því mikla meini spillingunni, sem ýmsir kannist við að eigi mikinn þátt í að ungt og menntað fólk yfirgefur Ísland.
Í umræðunum í gær nefndi forsætisráðherra að mælingar sýndu ekki stórvægilega spillingu hérlendis en fyrir bankahrunið vermdi Ísland jafnan toppsætin yfir óspilltustu sæti evrópuríkja.
Síðar hefur komið í ljós með rannóknum að íslensk spilling kann að vera annarrar gerðar en í nágrannalöndunum. Embættismenn fá e.t.v. ekki greiddan pening undir borðið til að taka spilltar ákvarðanir nema í undantekningartilfellum en frændhygli og klíkuskapur kunna eigi að síður að vera mikil mein í stjórnkerfinu, eins og Friðrik Weisshappel og fleiri brottfluttir benda á.
