Í þau tólf ár tókust tvær nokkurn veginn jafnstórar fylkingar á um gerólík grundvallarsjónamið í stjórnmálum og efnhagsmálum. Annars vega stefna um að efnahagslífið grundvallaðist á heilbrigðum markaðsbúskap sem lyti almennum samræmdum reglum og víðtæk velferðakerfi og menntakerfi. Hins vegar var stefna sem mótaðist af trú á kosti miðstýringar og ríkisafskipta og vantrú á að einkaframtakið og frjáls viðskipti séu vísastur vegur til framfara. Og jafnvel af ótta við að slíkt hafi glundroða í för með sér.
Vandasöm viðfangsefni bíða og er þar fyrsta viðfangsefnið sjálf gerð íslensks efnahagslífs. Hér skiptir máli mikil og hefðbundin þýðing tveggja atvinnuvega - sjávarútvegs og landbúnaðar - og helst sá gildi þáttur sem sjávarútvegurinn hefur átt í útflutningi landsins. Framsóknarflokkurinn og Vinstri-grænir sýnast halda fast við hugmyndir liðins tíma um mikilvægi þeirra. Og um það á hvern hátt þeir þjóna heildarhagsmunum þjóðarinnar með bestum hætti. Telja jafnvel mikilvægara að sinn sérhagsmunum greinanna en heildarhagsmunum almennings. Hvað má af þessu læra?
