Olga Björt Þórðardóttir, ritstjóri og femínisti, skrifaði pistil sem birtist á Vísis í dag. Umfjöllunarefnið var sameiginlegur ótta kvenna sem erfist á milli kynslóða. Í grein sinni kom Olga inn á nýjustu #MeToo-bylgjuna, gaslýsingu og feðraveldið, sem hún bendir á að hafi verið í umræðunni í margar aldir, en ekki bara nýlega.
Olga fjallar þá einnig um eigin reynslu í Pistlinum. Hún fer yfir fimm minningar, þrjár þeirra eru nýlegar, og tvær eru úr æsku.
„Ég verð fimmtug á árinu en verð enn óttaslegin við vissar aðstæður. Síðustu þrjú skipti sem það gerðist voru þessi:
Þegar ég gekk um hverfið mitt að skoða jólaljós í desember sl. og bíl var ekið á mínum gönguhraða samhliða mér út eina götu og ökumaðurinn horfði öðru hverju á mig.
Þegar ég gekk hring umhverfis Bessastaðatjörn sl. haust og í áttina að mér kom jepplingur með tveimur mönnum sem staðnæmdist þar sem ekki mátti aka og þeir horfðu lengi til mín.
Þegar ég gekk niður Úlfarsfell í fyrrasumar, var algjörlega ein á svæðinu, og bíl var ekið upp hlíðina á móti mér, utan vegarslóða.“
Þetta segir Olga sem lýsir því hvernig henni leið í þessum aðstæðum: „Í öll skiptin fór hjartað á fullt og ég fann hvað fæturnir urðu máttminni en vanalega, þó að í öllum tilfellum var ég líklega alls ekki í raunverulegri hættu.“
Þá fjallar Olga um tvær minningar úr æsku sinni þar sem henni fannst hún óörugg í návist drengja. Hún segir margar konur upplifa óöryggi þegar þær eru einar á ferð. Sérstaklega ef þær hafi verið áreittar eða beittar ofbeldi.
„Ég man ennþá hvenær mér fannst ég í fyrsta sinn óörugg á návist stráka. Ég var aðeins fjögurra ára á leikskólalóð. Tveir strákar, fjögurra og fimm ára, kölluðu á mig og sögðu mér að koma með sér á bak við einn kofann því þeir ætluðu að gefa mér nammi. Þegar ég kom þangað lömdu þeir mig og hrintu mér á kofann.
Næsta óöryggis-upplifun sem ég man eftir var þegar ég var u.þ.b. 8-9 ára heima hjá mér að leika með nokkrum vinum mínum. Ég var í pilsi sem náði niður á mið læri. Allt í einu datt tveimur þeirra (strákum) í hug að reyna að kíkja undir pilsið mitt og ég barðist eins og ljón í langan tíma, öskraði, lamdi frá mér og náði að koma í veg fyrir það. Þegar þeir fóru hringdi ég hágrátandi í pabba í vinnuna, í algjöru sjokki.“
