\"Þjóðin þarfnast þess að rödd Ólafs Ragnars Grímssonar heyrist. Rödd hans er stóra tannhjólið í úrverki þjóðarinnar – og trekkjarinn. Rödd hans og boðskapur er í senn bæði límið og leysiefnið í þjóðarsálinni.\"
Þannig kemst rithöfundurinn Guðmundur S. Brynjólfsson að orði í nýjasta pistli sínum á Hringbraut, en hann vill ekki sjá nokkurn annan forseta en Ólaf Ragnar um aldur og ævi. Til þess að svo verði þurfi þó að fá blessaðan manninn til að tala inn á segulband, einhverjar þúsundir klukkustunda, ef ekki tugþúsundir: \"Ég legg til að hann tali næstu árin inn á segulband. Reyndar má það vera einhver önnur tækni ef hentar betur – en það er nú samt alltaf sérstakur sjarmi yfir segulbandi. Og þá er ég ekki að tala um einhverjar ansvítans kasettur!\"
Guðmundur vill með öðrum orðum að Ólafur Ragnar Grímsson verði forseti til eilífðar: \"Ekki bara á meðan hann lifir heldur á meðan land vort er byggt. Ég legg til að hér verði aldrei annar forseti en Ólafur Ragnar Grímsson – hvort heldur er lifandi eða dauður.\"
Þess vegna komi segulbandstæknin sér vel: \"Eftir að hann er allur má svo spila af segulböndunum við öll möguleg tækifæri allt það sem hann hefur þangað inn rausað,\" skrifar penninn og segir þjóðina þarfnast þess að rödd Ólafs Ragnars heyrist, en rödd hans sé stóra tannhjólið í úrverki þjóðarinnar – og trekkjarinn, rödd hans og boðskapur sé í senn bæði límið og leysiefnið í þjóðarsálinni.
\"En gætum að því að síðasta segulband Ólafs Ragnars má aldrei hljóma því þá deyr þessi þjóð,\" heldur hann fram og segir að aldrei megi þrjóta efni í þessu mesta segulbandasafni heimsins sem eigi best heima í risavöxnu húsi – eða íþróttaleikvangi hvar lýðurinn getur komið saman á tyllidögum og fagnað og hlustað, rýnt í og misskilið, glaðst og grátið.
Og hyllt hinn spólandi mælska forseta.
