„Ég átti lausa stund og rölti um fallega miðbæinn og naut veðurblíðunnar, settist svo á útikaffihús og fékk mér bjórglas, fylgdist með mannlífinu. Hjá mér sat náungi á svipuðu reki og ég – annars var þetta mestmegnis ungt fólk.“
Þannig hefst frásögn eftir Guðmund Andra Thorsson, þingmann Samfylkingarinnar sem nýverið var á ÖSE-þingi í Lúxemborg þar. Þangað var Guðmundur Andri mættur til að tala um réttindi hinsegin fólks í nefndinni sem hann situr í og fæst við lýðræði og mannréttindi. Guðmundur Andri og maðurinn tóku tal saman.
„ ... áður en varði vorum við farnir að spjalla um heima og geima; eins og bara tveir ókunnir menn frá ólíkum löndum geta gert yfir bjórglasi. Þetta var Lúxemborgari, sagðist vinna í banka – nema hvað, 59 ára gamall á leið á eftirlaun,“ segir Guðmundur Andri. Maðurinn upplýsti íslenska þingmanninn um að áttatíu prósent íbúa í borginni væru innflytjendur frá ýmsum löndum og störfuðu við ýmis ólík störf. Guðmundur Andri segir:
„Hann sagði mér líka að lítillar spennu gætti vegna þessara mála; Lúxemborgarar létu sér þetta vel líka, fögnuðu fjölbreytileikanum og þjóðernishyggja ætti engan hljómgrunn í landinu.“
Þá segir Guðmundur Andri að lokum:
„Landsmenn eru um 650.000 og þeim virðist hafa tekist blessunarlega að sneiða hjá þeirri ógeðfelldu einangrunarhyggju og eymennsku sem er svo rík í Íslendingum með tilheyrandi ótta við framandi siði og menningu, samfara trú á tröllasögur og sannfæringu um stórfelld áform um samsæri á hendur sér.“
