Hlutverk fjölmiðla í samfélögum sem er annt um mannréttindi er einkum þrennskonar; að upplýsa, afhjúpa og hlúa að lýðræði. Því frjálsari sem þeir eru og lausir undan sérhagsmunavörslu - og gæta fyrir vikið meira að almannahag - þeim mun mikilvægari eru þeir fyrir land og lýð.
Í raun og sann er það svo að samfélög verða helst og mest metin af því hvernig þau standa sig á þessum pósti, ekki síður en hvernig þau koma fram við sjúka, fatlaða, aldraða og þá sem þurfa á menntun og fræðslu að halda - og geta vonast til að vera frjálsir undan ótta og fátækt. Öll önnur verkefni ríkisins eru aukaatriði.
Heilbrigði samfélaga er nefnilega hægt að mæla með þessum hætti - og það er vel að svo sé gert sem oftast.
Því er þetta nefnt að sótt er að frjálsri fjölmiðlun úr svo að segja öllum áttum, fyrr og síðar - og ekki síst er það dagskipun digurbarkalegra foringja um víðan völl að skipa heilu og hálfu þjóðunum fyrir hvað um þá má segja, og hvað ekki, þá sem nú.
Þessa sér stað í Rússlandi og raunar einnig í Bandaríkjunum í seinni tíð, en einna ógeðfelldastur er málflutningur Tyrklandsforseta nú um stundir sem vegur að heilbrigðu málfrelsi eins og karlremba af verstu gerð.
Óhuggulegt er að sjá Vesturlöndin fara á taugum vegna þessa yfirgangs manns sem örugglega mun aldrei líða frjálsa fjölmiðlun í eigin landi - og tekur steininn úr þegar ummæli frjálsra manna um framferði þessa einræðissinnaða ofstækismanns eru talin varða við lög og reglur í lýðfrjálsum parti Evrópu.
Hér verður að standa vörð um grundvallar mannréttindi. Frelsi fylgir vitaskuld ábyrgð, en ef það er ekki lengur hægt að tjá sig á mannamáli um gjörðir og breytni ríkjandi valdhafa þá eru málfrelsinu settar meiri skorður en eðlilegt getur talist.
Pólitískir kjaftaskar hafa ekki einkarétt á að hlaða óhróðri á fólk. Þeir eiga á stundum skilið að fá það sjálfir óþvegið.
Tjáningarfrelsi er meginþáttur lýðræðis - og upplýstur, hlutlægur og afhjúpandi fréttaflutningur er lykillinn að því að þróttmikil samfélag virki, þau hin sömu og vilja hafa allt upp á borðum í stað þess að múra sig inni í leyndarhyggjunni - og níðast á rétti fólks.
Hér má hvergi hvika.
Allra síst undan körlum eins og Recep Tayyip Erdogan sem þykir vænna um völd sín en venjulegar manneskjur.
