„Ég man að ég hugsaði: „Guð minn góður, hann er að nauðga mér.“ Ég reyni mikið að ýta honum frá mér og er alltaf að segja: „Nei, þú ert trúlofaður.“ Mér fannst þetta svo skrítið, mér fannst þegar ég horfði í augun á honum að hann væri bara farinn. Mér fannst hann ekkert sjá mig.“
Þetta segir Nanna Elísa Jakobsdóttir, í viðtali í Íslandi í dag í gærkvöld. Nanna hefur búið í New York síðastliðin þrjú ár og lauk mastersnámi í alþjóðasamskiptum við Columbia háskólann fyrir ári síðan. Haustið 2017, eftir að hafa lokið fyrra ári sínu í náminu, lenti Nanna í áfallinu sem hún lýsir hér að ofan.
Kvöld eitt var hún að skemmta sér ásamt verðandi sambýliskonu sinni og ákváðu þær að hitta vin Nönnu úr náminu.
„Ég fæ skilaboð frá þessum strák um að hann vilji hittast og hann býður okkur heim til sín. Við erum þar og fáum okkur drykk, förum í annað partý og förum svo á bar í miðbænum. Mér fannst hann svolítið óviðeigandi við mig en það eru svo margar hugsanavillur hjá manni [í svona aðstæðum] og ég hugsaði „vá hvað ég er dramatísk að finnast hann óþægilegur, ég á engan rétt á því og hann er líka trúlofaður og við erum vinir. Ég ýtti þessum hugsunum frá mér en svo veit ég ekki af mér fyrr en ég er í einhverjum leigubíl og bara ótrúlega hrædd,“ segir hún.
Eins og áður segir þvingaði maðurinn Nönnu til samræðis. Hún missti meðvitund og vaknaði morguninn eftir. Þegar hún vaknaði þótti henni sem nauðgunin hefði nýlega átt sér stað. Dótið hennar var á víð og dreif um íbúð mannsins og reyndi hún að laumast út eins hljóðlega og hún gat. „Ég var að reyna að finna það mikilvægasta, ég fann til dæmis ekki nærbuxurnar mínar og ekki bækurnar sem ég hafði verið með.“
Minni Nönnu datt inn og út og skýrðist það af því að henni hafði verið byrlað ólyfjan, sem hana hafði sjálfa grunað. Þetta staðfesti hjúkrunarfræðingur sem veitti Nönnu aðhlynningu. Frænka hennar hafði tekið eftir áverkum á líkama Nönnu og fór með henni á spítala. Nanna segir teymið á spítalanum hafa brugðist rétt við aðstæðum og hvatt hana til að kæra ofbeldið.
Treysti ekki kerfinu til að kæra
Nanna segist þó ekki hafa treyst réttarkerfinu í New York til þess að kæra nauðgunina.
„Ég gat ekki hugsað mér það. Ég treysti ekki kerfinu en svo var ég líka hrædd við að hann myndi hefna sín á mér af því að hann er frá New York. Hvítur, ríkur strákur, hann er með miklu sterkara net hér heldur en ég og ég vissi ekki hvernig mér yrði tekið einhvern veginn.“
Hún greinir frá því að gerandinn, sem hafði stundað sama nám og Nanna, hafi skipt um nám þetta haust og því ekki fyrirséð að þau yrðu áfram mikið í sömu byggingu.
Nanna taldi einnig víst að hann skammaðist sín fyrir verknaðinn, en það reyndist ekki raunin. Hún mætti honum í skólanum og lét hann eins og ekkert hefði í skorist. Þá hafi Nanna fengið taugaáfall og fann sig í kjölfarið knúna til að tilkynna nauðgunina til skólayfirvalda, í þeirri von að öðlast einhverja sálarró.
Gerandanum var meinað að nálgast Nönnu eftir tilkynningu hennar til skólayfirvalda en hún fór fram á að hann yrði rekinn úr skólanum. Við tók langt og strangt ferli, en í átta mánuði barðist maðurinn gegn kröfu Nönnu með hjálp einkalögmanns.
Rekinn með skömm
Ljóst var að maðurinn hugðist sannarlega ekki viðurkenna að hann hafi haft rangt við. Eftir erfiða baráttu var hann loks rekinn úr skólanum með skömm. Bar brottvísunina upp á þegar lokapróf voru í gangi og fékk hann því ekki að ljúka námi sínu og útskrifast.
Gerandinn fékk þau skilaboð frá skólanum að þau í stjórn skólans hefðu sjaldan séð jafn mikið ofbeldi í máli innan skólans, það hafi verið greinilegt að brotið hafi verið á konunni. Hann hafi barist með kjafti og klóm síðustu átta mánuði og ekki sýnt neina iðrun.
Viðtalið við Nönnu í heild sinni má nálgast hér.
