Egill Helgason segir að kvikmyndin um Mossack Fonseca sé skylduáhorf fyrir Íslendinga, vegna tengsla við Panamaskjölin. Egill segir þá að myndin sé langt í frá gallalaus. Ekki sé um heimildarmynd að ræða og hún útskýrir t.d. ekki hvernig skattaskjól starfa. Fjallar myndin að sögn Egils að mestu um áhrif falins fjár í skattaskjólum á nokkra einstaklinga. Þar sjást Mossack og Fonseca lifa í lúxus, spjallandi um hversu mikill óþarfi er að borga skatta og gjöld eins og sauðsvartur almúginn. Þeir eru partur af kerfi sem er utan og ofan við það allt og sem almenningur á helst ekki að fá neitt að vita af.
Egill segir:
„Fáránleikinn blasir svosem við. Mossack Fonseca er lögfræðistofa sem höndlar með aragrúa af svokölluðum skúffufyrirtækjum. Þau eru í raun ekki nema skráning á blaði eða pósthólf, en stjórnir fyrirtækjanna skipa óbreyttir starfsmenn lögfræðistofunnar. Það er sýnt hvernig kona nokkur, ósköp venjuleg og ekki á háum launum, verður stjórnarformaður ótal fyrirtækja með undirskrift sinni. Við sjáum til dæmis í skjölum sem láku út um Wintris að þar er undirskrift konu að nafni Jaqueline Alexander – hún er skráð „director“. Við nánari rannsókn kom í ljós að Jaqueline Alexander tengdist 17,500 fyrirtækjum, en var engin auðkona sjálf, bjó bara í blokk.“
Þá er sagt frá íslenskum forsætisráðherra sem segir af sér vegna Fonseca lekans. Egill segir:
„Það sýnir hins vegar seinheppni Sigurðar Inga Jóhannssonar að þarna birtist mynd af honum, ekki Sigmundi Davíð Gunnlaugssyni.“
Þá segir Egill:
„Þetta er hulinn heimur þar sem svik og svindl er upphafið í hæstu hæðir, sett í fágaðar umbúðir, framið af snyrtilegum mönnum á fallegum skrifstofum og klætt í orðskrúð. En er í raun lágkúruleg brotastarfsemi. Myndinni tekst að sýna það. Hún er sýnd á Netflix“
